Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Nowenna zawierzenia Najświętszemu Sercu Jezusa

immigratoamico — Sun, 06 Jun 2010 10:20:13 +0000

Nowenna zawierzenia Najświętszemu Sercu Jezusa

O, Panie, Jezu Chryste, Twojemu Najświętszemu Sercu powierzam tę intencję (tutaj należy wyrazić prośbę).

Spójrz tylko na mnie i uczyń to, do czego skłania Cię Twoje Serce…

Niech Twoje Najświętsze Serce zadecyduje…

Liczę na Nie…

Pokładam w Nim ufność…

Rzucam się w Jego Miłosierdzie.

Panie Jezu, Ty mnie nie zawiedziesz. Najświętsze Serce Jezusa, ufam Tobie. Najświętsze Serce Jezusa, wierzę w Twoją Miłość do mnie. Najświętsze Serce Jezusa, przyjdź Królestwo Twoje. O, Najświętsze Serce Jezusa, proszę o wiele łask, lecz najbardziej żarliwie błagam o tę. Weź ją, umieść w Twoim Najświętszym Sercu. Kiedy Ojciec Przedwieczny zobaczy ją pokrytą Twą Drogocenną Krwią, nie odrzuci jej. Nie będzie to już moja prośba, ale Twoja, o Jezu. O, Najświętsze Serce Jezusa, pokładam ufność w Tobie. Niech nigdy nie doznam zawodu. Amen.

http://www.przyjazn.alleluja.pl

Dlaczego świętujemy Wielkanoc w innym czasie niż Kościół prawosławny?…

Niektóre błędy rodziców

Czytając Benedykta – pierwsze wrażenia po lekturze encykliki „Caritas in veritate”

Bóg mówi: nie cudzołóż!

26 lipca Święci Anna i Joachim, rodzice Najświętszej Maryi Panny

Dla poszukujących miłości – Gdy zostałeś porzucony – przeczytaj to pomoże Ci przetrwać

List Benedykta XVI na Rok Kapłański

ENCYKLIKA CARITAS IN VERITATE OJCA ŚWIĘTEGO BENEDYKTA XVI

Filed under: KOŚCIÓŁ, MODLITEWNIK, MŁODZIEŻ, RODZINA Tagged: Chrystus, CODZIENNOŚĆ, człowiek, duszpasterstwo, Inne, INTENCJE, Jezus, Jezus Chrystus, KOŚCIÓŁ, Kościół katolicki, Ludzie, Miłosierdzie Boże, miłość, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwy, MŁODZIEŻ, nadzieja, Najświętsze Serce Jezusa, Najświętszego Serca Jezusa, new, News, Newsy, Nowenna, Ogólne, Pan Jezus, radość, radość życia, Różne, religijność, rodzice, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, tradycja, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, świadectwo wiary, świat, Życie

II RZESZOWSKA DIECEZJALNA PIELGRZYMKA PIESZA DO LWOWA

immigratoamico — Sun, 06 Jun 2010 10:14:24 +0000

II RZESZOWSKA DIECEZJALNA PIELGRZYMKA PIESZA DO LWOWA odbędzie się w dniach 25 – 29 CZERWCA 2010 R.

Hasło II Pielgrzymki Pieszej do Lwowa:

Nie lękajcie się ! Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi !
Jan Paweł II

W centrum każdego dnia naszego pielgrzymowania jest Msza Święta odprawiana zazwyczaj rano. Pielgrzymka ma charakter wyłącznie pokutno – religijny. W drodze modlimy się wspólnie, śpiewem godzinek , odmawiamy modlitwę różańcową, koronkę do Bożego Miłosierdzia, słuchamy konferencji, bierzemy udział w dyskusjach religijnych. Sami jesteśmy organizatorami dnia pielgrzymkowego.

Pielgrzymka wyrusza dnia 25 czerwca 2010 r. po Mszy Świętej która zostanie odprawiona o godz. 6.00 w kościele parafialnym Św. Rocha w Rzeszowie, ul. Paderewskiego 69.

Trasa Pielgrzymki;
25.06. Piątek: Rzeszów – Borek Stary Klasztor – Borek Nowy – Błażowa – Futoma – Dynów ( 35km.)
26.06. Sobota: Dynów – Siedliska – Huta Poręby – Lipa – Leszczawka – Kuźmina ( 37km.)
27.06. Niedziela: Kuźmina – Rozpucie – Zawadka – Leszczowate – Brzegi Dolne – Jasień ( 34km.)
28.06. Poniedziałek: Przejazd autokarem z Jasienia przez Chyrów, Sambor, Rudki do Lwowa.
29.06. Wtorek: Lwów. W godzinach popołudniowych powrót przez przejście graniczne Korczowa do Rzeszowa z możliwością zatrzymania się na trasie powrotnej.

Przed wyruszeniem na trasę Pielgrzymki należy zapoznać się z obowiązującym regulaminem.
Organizatorzy zapewniają noclegi, transport głównego bagażu, podstawową opiekę medyczną, wyżywienie w zakresie chleb i herbatę, (poczęstunek od życzliwych gospodarzy na trasie)
Wiek pielgrzyma określono od 5 do 65 lat. Dzieci do 16 lat i osoby powyżej 65-tego roku życia mogą wziąć udział jedynie z opiekunem. Niepełnoletni muszą mieć zgodę rodziców. Z uwagi na duży stopień trudności w pielgrzymce mogą wziąć udział jedynie osoby o dobrej kondycji fizycznej.
Wykluczone są zapisy osób poważnie chorych ( np. wada serca, cukrzyca, choroby nowotworowe, psychiczne, itp.)

Na Pielgrzymkę należy obowiązkowo zabrać ze sobą ważny paszport.

Zapisy przyjmowane będą w Domu Parafialnym przy Kościele św. Rocha Rzeszów – Słocina, ul. Paderewskiego 69 , w dniach od 17 do 19 maja 2010 r. w godzinach 16.oo – 19.oo ( po uprzednim zapoznaniu się z regulaminem, wypełnieniu i podpisaniu formularza zgłoszeniowego).
Ilość Pielgrzymów w Pielgrzymce ograniczona.
Koszt wpisowego 50,00 zł. + koszt autokaru i przejazdu 50,00 zł. + opłata za nocleg we Lwowie.

Informacje telefoniczne: od poniedziałku do piątku w godz. 15.3o – 17.3o
Nr . Tel. 17- 85 71 870 lub Nr . Tel. 504 937 250

Portal Diecezji Rzeszowskiej | Króluj nam Chryste!

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, POLSKA, WIADOMOŚCI Tagged: Chrystus, CODZIENNOŚĆ, człowiek, duszpasterstwo, Inne, JAN PAWEŁ II, Jezus Chrystus, KOŚCIÓŁ, Kościół katolicki, Ludzie, Lwow, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwy, MŁODZIEŻ, Młodzi, nadzieja, new, News, Newsy, Ogólne, PIELGRZYMKA, Poland, POLSKA, radość życia, Różne, religijność, Rzeszów, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, tradycja, UKRAINA, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, świadectwo wiary, świat, Życie

Afryka: Walka z handlem ludźmi

immigratoamico — Sun, 06 Jun 2010 01:08:33 +0000

„Handel towarem ludzkim jest w regionie Afryki Południowej zjawiskiem niezwykle złożonym, odzwierciedlającym całe spektrum czynników, spośród których najważniejsze to: ubóstwo, kryzys gospodarczy, konflikty i popyt na tanią siłę roboczą. Dokładna liczba ofiar tego procederu nie jest nieznana, ponieważ nie istnieją żadne dane statystyczne odnośnie tego zjawiska” – czytamy w oświadczeniu Regionalnej Konferencji Biskupów Afryki Południowej (IMBISA).

Organizacja zrzesza konferencje biskupów Angoli, Sao Tome, Botswany, RPA, Swazilandu, Lesotho, Mozambiku, Namibii i Zimbabwe.

Autorzy dokumentu podkreślili, iż rządy poszczególnych państw, mimo iż posiadają wiedzę na temat problemu, walki z nim nie umieszczają na liście swoich priorytetów, ponieważ większość rządów nie dysponuje ani zasobami ludzkimi, ani finansowymi, żeby problem rozwiązać.

Biskupi IMBISA wyrazili zaniepokojenie groźbą eskalacji zjawiska przed zbliżającymi się Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej. „Wśród ofiar handlarzy ludzkim towarem znajdą się z pewnością młode kobiety i dziewczęta, którym agitatorzy zaproponują «uczciwą» pracę w charakterze hostess lub przewodników”, napisali uczestnicy konferencji na temat handlu ludźmi, którą IMBISA zorganizowała w dniach od 18 do 19 maja w Johannesburgu.

Konferencja ma zwrócić uwagę całego świata na dramat kobiet i dzieci, które są wywożone nielegalnie z Mozambiku: każdego tygodnia kraj ten opuszcza 300 osób. Podczas spotkania podkreślono szczególną rolę Kościoła katolickiego, który nie ustaje w wysiłkach na płaszczyźnie edukacyjnej i informacyjnej oraz bezpośredniej walki z tym procederem.

Uczestnicy konferencji podjęli decyzję o utworzeniu w poszczególnych krajach grup roboczych, zajmujących się dokładnym badaniem zjawiska, identyfikacją potencjalnych i rzeczywistych ofiar, rozbudową systemu opieki i prewencji oraz kampanią informacyjną i edukacyjną, skierowaną do grup wysokiego ryzyka.

Fides, 24/05/2010
tłum. U. Siniarska

Pallotyński Sekretariat Misyjny

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, RODZINA, WIADOMOŚCI Tagged: Aktualności, ARTYKUŁY, biskupi, braterstwo, Chrystus, CODZIENNOŚĆ, człowiek, duszpasterstwo, dzieci, dziewczęta, Inne, Jezus Chrystus, kobiety, KOŚCIÓŁ, Kultura, Ludzie, media, mentalność, Modlitwa, modlitwy, Mozambik, MŁODZIEŻ, nadzieja, new, News, Newsy, nowości, Ogólne, Różne, spotkania, Społeczeństwo, wartość, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, Wszystkie, wywiady, świadectwo wiary, świat, Życie

Benedykt XVI na Cyprze: spotkanie ekumeniczne w Pafos

immigratoamico — Sun, 06 Jun 2010 00:49:55 +0000

Z lotniska Papież udał się do Pafos, a dokładniej do niewielkiego kościoła Agia Kiriaki Chrysopolitissa z XIII w., który wznosi się na ruinach bazyliki bizantyjskiej z IV w. Świątynia ta należy do Cerkwi prawosławnej, jednak od 1987 r., z woli ówczesnego biskupa Pafos, a dziś zwierzchnika Cerkwi w tym kraju, Chryzostoma II, jest ona również udostępniana katolikom i anglikanom. Wokół świątyni znajduje się teren wykopalisk archeologicznych, wśród których są także pamiątki po pobycie na wyspie św. Pawła. Tam też zgromadzili się oczekujący Papieża wierni, zarówno katolicy, jak i prawosławni. Pierwszy etap papieskiej podróży na Cypr miał bowiem charakter ekumeniczny. Benedykt XVI rozpoczął swą wizytę w tym historycznym kościele od modlitwy przed ikonostasem. Towarzyszyła mu grupa kapłanów i sióstr klauzurowych. Następnie przed świątynią odbyło się ekumeniczne nabożeństwo, którego kanwą była lektura fragmentu z Dziejów Apostolskich, opowiadającego o wizycie św. Pawła na Cyprze.

„Papieżu Benedykcie z pradawnego Rzymu, witaj w pierwszym Kościele nawróconych z pogaństwa” – powiedział na powitanie abp Chryzostom. Zwierzchnik cypryjskiej Cerkwi przypomniał, że to właśnie tu, w tym mieście Ewangelia była głoszona poganom, Paweł zdziałał pierwszy cud i ochrzczony został pierwszy Europejczyk. Prawosławny hierarcha ani słowem nie wspomniał o kwestiach ekumenicznych. Większość przemówienia poświęcił sytuacji wyspy po inwazji tureckiej w 1974 r. „Cypr i tutejszy Kościół przeżywają najtrudniejsze chwile w swej historii – powiedział. – Turcja, która barbarzyńsko nas zaatakowała, okupuje 37 procent naszego terytorium i tolerowana przez tak zwany cywilizowany świat, kontynuuje realizację swych planów, dążących do aneksji najpierw terytoriów okupowanych, a następnie całego Cypru”. Chryzostom II zarzucił też Turcji przeprowadzanie czystek etnicznych, kolonizację terytoriów okupowanych, a także rozprzedawanie i niszczenie chrześcijańskiego dziedzictwa kulturowego na Cyprze.

Papież rozpoczął przemówienie po grecku, a następnie kontynuował po angielsku. Język ten jest tam dobrze znany, aż do 1959 r. Cypr bowiem należał do Wielkiej Brytanii. Benedykt XVI zwrócił uwagę na wymowę miejsca, w którym odbywa się ta ekumeniczna liturgia. To właśnie tu – powiedział – Paweł, Barnaba i Marek, na początku pierwszej podróży misyjnej, głosili Ewangelię w obecności rzymskiego prokonsula Sergiusza Pawła.

„A zatem to z tego miejsca przesłanie Ewangelii zaczęło się szerzyć po Imperium, a Kościół, oparty na przepowiadaniu apostolskim, mógł się zakorzenić w całym znanym wówczas świecie – powiedział Benedykt XVI. – Kościół na Cyprze słusznie może być dumny z tych bezpośrednich związków z przepowiadaniem Pawła, Barnaby i Marka, a także z komunii w wierze apostolskiej, łączącej go z wszystkimi Kościołami, które zachowują tę samą regułę wiary. To właśnie ta wspólnota, realna, choć niedoskonała, już nas łączy i przynagla nas do przezwyciężenia podziałów oraz odtworzenia owej pełnej widzialnej jedności, której Bóg pragnie dla wszystkich swych naśladowców”.

Papież wspomniał też o wielkich osiągnięciach ruchu ekumenicznego, zainicjowanego przed stu laty Konferencją Misyjną w Edynburgu. „Możemy dziękować Bogu za to, że w ostatnich dziesięcioleciach udało się nam na nowo odkryć wspólne dziedzictwo apostolskie Wschodu i Zachodu, a dzięki cierpliwemu i szczeremu dialogowi znaleźć drogi, na których zbliżamy się do siebie, przezwyciężamy kontrowersje z przeszłości i dążymy do lepszej przyszłości” – powiedział Benedykt XVI.

„Kościół na Cyprze, który stanowi pomost między Wschodem i Zachodem, znacznie przyczynił się do tego procesu pojednania – zauważył Papież. – Na drodze do pełnej jedności z pewnością nie będzie brakowało przeszkód. Jednakże zarówno Kościół katolicki, jak i Kościół prawosławny na Cyprze, są zdecydowane iść naprzód po drodze dialogu i bratniej współpracy. Niech Duch Święty oświeci nasze umysły i umocni naszą wolę, abyśmy razem mogli nieść przesłanie zbawienia ludziom naszych czasów, którzy pragną prawdy, dającej autentyczną wolność i zbawienie. Tą prawdą jest Jezus Chrystus”.

Benedykt XVI zaznaczył, że każdy chrześcijanin jest powołany do kontynuowania misji rozpoczętej przez apostołów. Wszyscy bowiem na mocy chrztu mają być świadkami Ewangelii. Umocnieniu tego świadectwa będzie służył Synod Biskupów dla Bliskiego Wschodu, na którym będą również obecni delegaci z niekatolickich Kościołów i wspólnot kościelnych.

Nabożeństwo zakończyło się wspólnym odmówieniem modlitwy Ojcze nasz. Przed odjazdem Benedykt XVI poświęcił jeszcze tablicę pamiątkową, która znajdzie się w domu starców, otwartym przez miejscową wspólnotę katolicką. Z Pafos Papież udał się samochodem do oddalonej o 170 km Nikozji, gdzie znajduje się nuncjatura apostolska. Na czas podróży będzie ona papieską rezydencją.

kb, rv

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: BENEDYKT XVI, EKUMENIZM, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: abp Chryzostom, Aktualności, ARTYKUŁY, braterstwo, Chrystus, CODZIENNOŚĆ, Cypr, człowiek, dialog, duszpasterstwo, Dzieje Apostolskie, ekumenizm, Ewangelia, Inne, Jezus Chrystus, KOŚCIÓŁ, Kultura, Ludzie, media, mentalność, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwy, MŁODZIEŻ, Nabożeństwo, nadzieja, Nauka, nauka Kościoła, new, News, Newsy, nowości, Ogólne, Ojciec Święty, Ojcze nasz, Pafos, papa, Papież, Papież Benedykt XVI, Pismo Święte, pokój, Radio Watykańskie, radość, radość życia, Różne, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, wartość, Watykan, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, Wszystkie, wywiady, Św. Paweł, Świątynia, świadectwo wiary, świat, Życie

Moje dziecko nie chodzi do kościoła

immigratoamico — Sun, 06 Jun 2010 00:33:42 +0000

Z Barbarą Smolińską rozmawiał Roman Bielecki OP

Jaka jest najczęstsza reakcja pobożnych rodziców, gdy słyszą od syna czy córki, że nie chcą chodzić do kościoła? „O mój Boże, to straszne”.

Roman Bielecki OP: Czy można tak wychować dziecko, by któregoś dnia nie usłyszeć sakramentalnego: Nie idę więcej do kościoła! Nie kocham Boga!

Barbara Solińska: Myślę, że tak. Ale nie odbierałabym tego w kategoriach wielkiego sukcesu wychowawczego. To, że dziecko czy nastolatek nie porusza takich tematów, nie kwestionuje pewnych prawd, wcale nie oznacza, że ich nie przeżywa, że o nich nie myśli. Brak takiego komunikatu może być zaledwie dowodem na to, że dziecko boi się mieć inne zdanie niż rodzice. Albo jeszcze gorzej: nie czuje prawa do tego, żeby myśleć inaczej. Tak może się dziać w wypadku bardzo restrykcyjnego wychowania. Dziecko, które ma odwagę powiedzieć: „Nie idę więcej do kościoła” – nawet jeśli jego słowa nas zabolą – pokazuje, że daliśmy mu przestrzeń, w której może się swobodnie wypowiedzieć. A to chyba ważne.

Rodzic, który słyszy od swojego dziecka, że ono nie chce chodzić do kościoła, jest niejednokrotnie przerażony. Myśli sobie: O Boże, moje dziecko będzie ateistą!

To prawda. Ale takie myślenie pokazuje też prawdę o tych rodzicach, o ich głęboko skrywanych problemach. W dojrzałej wierze pytania, wątpliwości, kryzysy są naturalne. Rodzic, który tępi takie pytania u dzieci, chroni też siebie, obnaża własne lęki, pokazuje, że nie jest przygotowany do poważnej rozmowy.

A mógłby się zachować inaczej?

Oczywiście, że tak. Jaka jest najczęstsza reakcja pobożnych rodziców, gdy słyszą od syna czy córki, że nie chcą chodzić do kościoła? „O mój Boże, to straszne, to niemożliwe! Ty musisz chodzić do kościoła!”. A mogliby powiedzieć: „Usiądźmy i pogadajmy o tym. Jestem ciekawa, jako matka, dlaczego nie chcesz chodzić do kościoła”.

Podam inny przykład: Każdy nastolatek w pewnym momencie mówi: „Nie będę chodził do szkoły!”. Co powie większość rodziców? „Jeśli nie będziesz chodzić do szkoły, to będziesz rowy kopać. Nie będziesz mieć dobrej pracy, zmarnujesz sobie życie. To jest okropne”.

Czy coś z tego wynika? Nic, oprócz buntu wewnętrznego lub zewnętrznego. Takie reakcje są groźbą, straszeniem, przedstawianiem jakichś czarnych scenariuszy. A czego w nich brak? Postawienia pytania „dlaczego?”. Rodzic gotowy do rozmowy z własnym dzieckiem dowiedziałby się, że syn czy córka nie chce chodzić do szkoły, ponieważ miał właśnie jakiś zatarg z nauczycielem czy z kolegą i ta wyrażana przez niego kategoryczna niechęć jest tylko uogólnieniem, skargą na jakieś nieprzyjemne jednorazowe doświadczenie albo ciąg doświadczeń.

Z kościołem bywa podobnie. Jeśli dziecko mówi, że nie będzie chodzić do kościoła, to znaczy, że ma jakiś problem. Że się nudzi w kościele, więc może trzeba pomyśleć o poszukaniu mszy dla młodzieży, a może nie chce chodzić do kościoła z całą rodziną w ramach utrwalonego rytuału, bo potrzebuje pewnej intymności, a może nie lubi księdza, który odprawia mszę o tej godzinie. Oczywiście może też przeżywać kryzys wiary. Przy każdej z tych przyczyn będziemy szukać innego rozwiązania. Załatwianie problemu kategorycznym nakazem nie jest w pewnym wieku najlepszym rozwiązaniem, bo nic z tego nie wynika. Można chodzić do kościoła dla świętego spokoju, żeby mama się nie denerwowała, żeby ojciec nie zawiesił kieszonkowego. Tylko czy w tym jest jakaś
wartość?!

W takim razie, do kiedy można stosować argument siłowy: „masz iść i koniec”, a od kiedy zacząć pytać: „a dlaczego”? W którym momencie zaczyna się to przejście na inny model rozmowy?

Ja w ogóle jestem przeciwna argumentom siłowym, jeśli chodzi o wychowanie w wierze. Zamiast tego proponowałabym własny przykład, mówienie o Panu Bogu, Jego obecność w życiu rodzinnym.

Dla małego dziecka bardzo ważne jest, by rodzice modlili się razem z nim. W wychowaniu religijnym wspólna codzienna modlitwa, która trwa 5 czy 10 minut, jest dużo ważniejsza niż pójście na mszę dla przedszkolaków. Jeśli jednak ta msza jest naturalnie wkomponowana w całość niedzieli, jest – tak jak spacer, obiad, zabawa czy wizyta u cioci – jednym z wydarzeń spędzonego wspólnie z rodzicami miłego dnia – nie wierzę, żeby jakiś pięcio- czy sześciolatek bardzo się buntował. Chyba, że serwujemy mu półtoragodzinną sumę, na której się zwyczajnie nudzi!

Mam wrażenie, że wielu młodych rodziców przedwcześnie pozwala dzieciom wybierać. To absurdalne. Bo nie ma sensu pytać pięciolatka, czy chce iść do kościoła. Tak jak nie można małego dziecka zadręczać stale pytaniami, co chce zjeść na śniadanie, co chce na siebie włożyć. To błąd. Z tak wychowywanych dzieci wyrastają nastolatki i dorośli, którzy nie umieją dokonywać wyborów. Jeśli przedwcześnie pozwolimy wybierać, to dzieci czują się mało bezpiecznie w takim świecie.

A co z nastolatkami?

To szerokie pojęcie – „nastolatek”.

Raczej trudno u jedenasto- czy dwunastolatka, który odmawia chodzenia do kościoła, mówić o jakimś poważnym kryzysie religijnym, choć nie można tego wykluczyć. To może być dla rodziców sygnał, że trzeba się przyjrzeć swojemu dziecku, zobaczyć, w jakim stopniu je znamy, ile z nim rozmawiamy, czy słuchamy jego zdania na różne tematy, jak bardzo jest ono odpowiedzialne za różne rzeczy w domu. Być może warto zmienić swoje nastawienie, swoje zasady wychowawcze, więcej rozmawiać, negocjować, nie mówić „nie, bo nie” i „tak i już”, bo wtedy prowokujemy do buntu. Jestem jednak zdania, że w tym wieku nie można dziecku pozostawiać wyboru, podobnie jak nie dajemy mu wyboru w sprawie tego, czy chce, czy nie chce chodzić do szkoły.

Kiedy jednak dziecko ma już szesnaście, siedemnaście czy osiemnaście lat, żaden nakaz nic nie pomoże. Możemy jedynie rozmawiać, podsuwać różne pomysły. Jeśli jednak syn czy córka mówią zdecydowane „nie” i na widok księdza dostają wysypki, to jedynym wyjściem jest pozostawienie im wolności.

Zwraca pani uwagę na postawę rodziców, korelację między przykładem a wymaganiem.

Jest pewna podstawowa zasada w wychowaniu, która odnosi się również do wychowania religijnego: nie da się wychowywać dzieci w czymś zupełnie innym, niż się samemu żyje. To dotyczy rzeczy ważnych, jak wiara, i tych mniej ważnych, np. porządku. Tata bałaganiarz i mama bałaganiara nie wychowają dziecka mającego zamiłowanie do porządku. Jeśli matka czy ojciec nie ścielą swoich łóżek rano, to nie mogą wymagać, by dziecko się tego nauczyło. Prędzej czy później dziecko im powie: A wy? Ono może kiedyś, w życiu dorosłym, będzie porządne na zasadzie przeciwwagi.

Z praktykami religijnymi sprawa ma się podobnie: Jest dużo łatwiej, jeśli rodzice z małymi dziećmi chodzą razem do kościoła, niż jeżeli dziecko szybko odkryje, że tata np. ogląda w tym czasie telewizję. Poza tym, jeżeli wyjście do kościoła w niedzielę jest jedynym wydarzeniem religijnym w rodzinie, to dzieci zaczną je w pewnym momencie podważać, bo to będzie nudne, bo to nie będzie wkomponowane w całość obrazu.

Często słyszę, że w imię poważnego traktowania dziecka, należy pozwolić mu decydować o pójściu lub nie do kościoła.

Po pierwsze byłabym za tym, żeby wykazać zainteresowanie. Chodzenie do kościoła to jest poważna sprawa, zwłaszcza jeżeli jest to rodzina religijna. Rozwiązaniem nie jest ani mówienie: ja ci każę, ty masz chodzić, ani stwierdzenie: jeśli nie chcesz, to nie chodź. Według mnie, między jednym a drugim powiedzeniem tak naprawdę nie ma wielkiej różnicy. W obu przypadkach jest swoista obojętność i formalizm. W jednym przeradza się ona w danie wolności, czasami przedwcześnie, a w drugim – w sztywny nakaz. W obu wypadkach młody człowiek nie czuje, że dla rodziców to jest ważne, że chcieliby poznać jego uczucia i przemyślenia, chcieliby mu pomóc.

Jeżeli nawet udaje się nam porozmawiać i w wyniku tej rozmowy dochodzimy do impasu: dziecko słucha naszych argumentów, my jego, ale skutek jest taki, że ono nie idzie do kościoła. Zgodzimy się? Pozwalamy nie pójść? Nie pójdzie raz, drugi, dziesiąty, nie będzie chodzić rok. Co dalej?

Za tym, co ojciec mówi, stoi błędne założenie, że bez walki, bez przymusu nie da rady, oraz drugie – że rozmowa to walka na argumenty. Rozmowa to przede wszystkim słuchanie i dzielenie się. Takie jest moje doświadczenie jako psychoterapeuty rodzinnego. Rozmowa ma niezwykłe znaczenie. Ludzie, którzy ze sobą rozmawiają, wychodzą ze swoich sztywnych stanowisk. Jakoś nie mam obrazu nastolatków, którzy mają klapki na oczach. Najczęściej to rodzice je mają. Dorośli patrzą zbyt prosto. Myślą: skoro nastolatek jest zbuntowany, to trzeba go za wszelką cenę ujarzmić, żeby był grzeczny.

Zapytam o integralność postaw. Jak się zachować w przypadku, gdy dziecko, które chodziło do katolickiego gimnazjum, po pójściu do liceum mówi, że już nie chce chodzić na religię, bo wybiera etykę?

Nie wiem, trudno mi się wypowiedzieć, ale wyobrażam to sobie jako reakcję przeciwwagi, bo jeżeli ktoś był w szkole, dajmy na to u sióstr, to tam rzeczywiście może być więcej religijności niż mniej. A jeśli czegoś jest za dużo, to każdy człowiek w sposób naturalny taką sytuację reguluje. Być może religii było po prostu dla niego za wiele.

A co z osobami, które w szkole średniej przewinęły się przez duszpasterstwa szkół średnich, a potem, po zdaniu matury nagle odeszły z Kościoła. To jest pytanie o model. Dla wielu nastolatków duszpasterstwo jest często całym życiem. I ono się nagle kończy.

Odróżniłabym duszpasterstwa od szkół wyznaniowych. Szkoły są jednak często wybierane przez rodziców. Natomiast nastolatki, które w szkole średniej trafiają do duszpasterstwa, przychodzą z własnej inicjatywy, bo tam zaczyna im się podobać, tam są przyjaźnie. Duszpasterstwo tylko częściowo ma aspekt religijny. Ono zaspokaja też bardzo wiele innych potrzeb młodych ludzi – potrzebę przyjaźni, ciekawego spędzania wolnego czasu. Potem idą na studia, wchodzą w inne środowisko. Wtedy często się okazuje, że w tym duszpasterstwie byli nie z potrzeby wyrażania i zgłębiania własnej religijności, a jedynie ze względów towarzyskich. Taka jest kolej rzeczy.

A co wychowaniem do praktyki sakramentalnej?

Dobrze, gdy rodzice uczą swoje ośmio-, czy dziewięcioletnie dziecko przystępowania do sakramentu spowiedzi. Z nastolatkiem już tak nie można. Jeśli dziecko narozrabia, a rodzice, nie daj Boże, powiedzą, że ma pójść do spowiedzi, to najlepsza droga do tego, żeby młody człowiek przestał chodzić do spowiedzi w ogóle. Brutalne wchodzenie w czyjąś intymność bardzo rani, zamyka na możliwość korzystania z tego sakramentu. W wychowaniu religijnym niezwykle istotny jest przykład – najpierw trzeba dziecku towarzyszyć i prowadzić je za rękę, pokazując swoją wiarę. Potem stopniowo należy się wycofywać – dawać świadectwo, a jednocześnie pozwolić na to, by młody człowiek sam kształtował swoją religijność.

Często dzieci skarżą się, że rodzice nadużywają argumentów religijnych w wychowaniu. Mówią, że Pan Bóg ich za coś ukarze, gdy coś zrobią albo nie.

Używanie Pana Boga jako straszaka albo dozorcy to ogromna krzywda, którą wyrządza się dziecku. To też jeden z powodów, dla których młody człowiek odchodzi od wiary. I zanim odkryje, że Pan Bóg jest miłością, może się bardzo pokaleczyć.

Druga sprawa z tym związana to obraz ojca. Niejednokrotnie podczas terapii indywidualnej doświadczam tego, jak bardzo wśród osób wierzących problemy związane z osobistą relacją z Panem Bogiem mają swoje źródło w obrazie ojca, zwłaszcza jeśli bywał zbyt ostry, brutalny czy nieobecny dla dzieci. Jeśli do tego dochodzi jeszcze przekaz związany ze straszeniem Panem Bogiem, to mamy pracę terapeutyczną na długie lata.

A jeśli się tak stanie, że dziecko rzeczywiście przestanie chodzić do kościoła? Rodzice mają poczucie winy i przegranej, że zawiedli jako wychowawcy. Czy oni mogą się jakoś „rozgrzeszyć”?

Poczucie winy jest złym doradcą. Jeśli jest się rodzicem dorosłego dziecka, które nie chodzi do kościoła, dobrze jest zrobić bilans, zadać sobie pytanie: czy my się w czymś przyczyniliśmy do tego, że nasz dwudziestolatek przestał chodzić do kościoła? Może za mało rozmawialiśmy, może za mało interesowaliśmy się drogą duchową naszego dziecka, może nie zachęciliśmy go do pójścia do duszpasterstwa, do szukania różnych odpowiedzi?

Nie jest to również czas, by gwałtownie coś naprawiać, bo wielu rzeczy nie da się nadrobić. Tego, co można było jeszcze zrobić z dziesięciolatkiem, nie można nadrobić z dwudziestolatkiem. A tego, co należało omówić z piętnastolatkiem, nie rozważymy wspólnie z trzydziestolatkiem. Pozostaje wtedy ufna modlitwa za dorosłe dziecko i budowanie z nim dojrzałej relacji. Paradoksalnie w ten sposób możemy się przyczynić do dobrej więzi dzieci z Panem Bogiem. Niedawno podczas ślubu kogoś znajomego usłyszałam bardzo mądre zdanie księdza skierowane do rodziców młodej pary: „Gdy wasze dzieci były małe, mówiliście im o Panu Bogu, teraz to się skończyło, teraz mówcie Panu Bogu o swoich dzieciach”.

A co z ostentacyjnymi reakcjami? Ktoś zawiera ślub w urzędzie stanu cywilnego i tato mówi, że nigdy tam nie przyjdzie.

Takie reakcje są okrutne, choć oczywiście można je zrozumieć. Czy młodzi ludzie wezmą ślub cywilny czy kościelny, to ich wolny wybór. Jeżeli rodzice kochają swoje dziecko, to dobrze, żeby mu towarzyszyli w ważnych chwilach jego życia, także wtedy, gdy te wybory są niezgodne z ich światopoglądem. Ślub cywilny to przynajmniej jest jakiś ślub, ale co mają robić rodzice, kiedy ich dziecko żyje w konkubinacie? Czy mamy ich odwiedzać, czy mamy ich zapraszać? Bo czy to nie jest zgoda na niemoralne życie?

Najbliższe jest mi chyba takie rozwiązanie, kiedy rodzice mówią otwarcie, najlepiej raz, że nie akceptują tego wyboru, że on się im nie podoba, że oni sami wybraliby inaczej, podkreślając jednocześnie, że nadal tak samo kochają swoje dziecko. Groźba zerwania relacji lub jej realizacja są przecież bezpardonowymi próbami wpływania na decyzję. Trudno wtedy mówić o wolnym wyborze. Obie strony muszą uznać, że mają prawo do swojego życia i swoich wyborów.

Zapytam jeszcze o, nazwijmy to, dylematy babć, które często pytają, czy one mają te dzieci po kryjomu zabierać do kościoła, wiedząc, że rodzice do niego nie chodzą?

Nie jest dobrze, jeśli w rodzinie jedni robią różne rzeczy w tajemnicy przed drugimi. Najbardziej poszkodowane są wtedy dzieci. Dziecko szybko poczuje dyskomfort takiej sytuacji. Zachęcałabym babcie, żeby porozmawiały ze swoimi dorosłymi dziećmi. To oni są rodzicami. Oni mają prawo do decydowania o wychowaniu dzieci i należy ich zapytać, czy możemy zadbać o religijne wychowanie wnuków. Nie może się to jednak odbywać w atmosferze walki i przeciągania dziecka na jedną lub drugą stronę.

Przekaz wiary jest bardzo ważny. Wymaga od rodziców naprawdę poważnych i czytelnych deklaracji. Jako rodzice musimy mieć bardzo wiele ufności, że jeśli wiara jest przez nas przekazywana, to coś z niej w dziecku zostaje. Ale jednocześnie nie wolno zapominać, że każdy człowiek musi wiarę wybrać osobiście i że jest ona łaską.

rozmawiał Roman Bielecki OP

Barbara Smolińska doktor nauk humanistycznych, psychoterapeuta i superwizor Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, szefowa Pracowni Dialogu, mężatka, matka czwórki dorosłych dzieci zaangażowana we wspólnocie Chemin Neuf.

Dominikanie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: ARTYKUŁY, KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, POLSKA, RODZINA, WIADOMOŚCI Tagged: Barbara Smolińska, Chrystus, CODZIENNOŚĆ, człowiek, duszpasterstwo, dziecko, Inne, Jezus Chrystus, KOŚCIÓŁ, Kościół katolicki, Ksiądz, Ludzie, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwy, MŁODZIEŻ, Młodzi, nadzieja, nastolatek, Nauka, nauka Kościoła, new, News, Newsy, Ogólne, Pismo Święte, Polacy, Poland, radość, radość życia, Różne, religijność, rodzice, Roman Bielecki OP, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, tradycja, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, świadectwo wiary, świat, Życie

Benedykt XVI przypomniał postać i naukę św. Tomasza z Akwinu

immigratoamico — Sun, 06 Jun 2010 00:23:45 +0000

O znaczeniu, jakie dla Kościoła ma postać i nauka św. Tomasza z Akwinu, wskazująca na zgodność wiary i rozumu, przypomniał Benedykt XVI podczas audiencji ogólnej 2 czerwca w Watykanie. Papież powrócił do katechez o wielkich myślicielach średniowiecza.

Oto polski tekst nauczania Ojca Świętego:

Drodzy bracia i siostry,

Po kilku katechezach o kapłaństwie i mych ostatnich podróżach powracamy dziś do naszego głównego tematu, to znaczy do rozważań o niektórych wielkich myślicielach średniowiecza. Ostatnio przyglądaliśmy się wielkiej postaci św. Bonawentury, franciszkanina. Dzisiaj natomiast chciałbym mówić o tym, którego Kościół nazywa Doctor communis, to znaczy o św. Tomaszu z Akwinu. Mój czcigodny poprzednik Jan Paweł II w swej encyklice „Fides est Ratio” przypomniał, że „Kościół słusznie przedstawiał zawsze św. Tomasza jako mistrza sztuki myślenia i wzór właściwego uprawiania teologii” (n. 43). Nie dziwi więc, że po św. Augustynie wśród pisarzy kościelnych, wspominanych w Katechizmie Kościoła Katolickiego, św. Tomasz jest cytowany częściej niż ktokolwiek inny – aż sześćdziesiąt jeden razy! Był on także nazywany Doctor Angelicus, być może ze względu na swoje cnoty, a zwłaszcza subtelność myśli i czystość życia.

Tomasz urodził się między 1224 a 1225 rokiem na zamku, jaki jego rodzina, szlachecka i majętna miała w Roccasecca koło Akwinu, w pobliżu słynnego opactwa Monte Cassino, dokąd wysłali go rodzice, by otrzymał pierwsze elementy swego wykształcenia. Kilka lat później przeniósł się do stolicy Królestwa Sycylii – Neapolu, gdzie Fryderyk II założył prestiżowy uniwersytet. Poznał tam, bez obowiązujących gdzie indziej ograniczeń, myśl greckiego filozofa Arystotelesa, w którą młody Tomasz został wprowadzony i natychmiast wyczuł jej wielką wartość. Przede wszystkim jednak podczas tych lat spędzonych w Neapolu zrodziło się jego powołanie dominikańskie. Tomasza pociągnął mianowicie ideał zakonu założonego kilka lat wcześniej przez św. Dominika. Gdy jednak przywdział habit dominikański, jego rodzina sprzeciwiła się temu wyborowi i musiał on opuścić klasztor, by spędzić jakiś czas w gronie rodzinnym.

W 1245, już jako pełnoletni, mógł podjąć na nowo swą drogę odpowiedzi na Boże powołanie. Wysłano go do Paryża, by studiować pod kierunkiem innego świętego – Alberta Wielkiego, o którym niedawno mówiłem. Alberta i Tomasza połączyła prawdziwa i głęboka przyjaźń, nauczyli się wzajemnie cenić i miłować do tego stopnia, że Albert chciał, aby jego uczeń podążył za nim także do Kolonii, dokąd wysłali go przełożeni Zakonu w celu założenia tam studium teologii. Tomasz zapoznał się wówczas ze wszystkimi dziełami Arystotelesa i jego arabskimi komentatorami, które Albert przedstawiał i wyjaśniał.

W owym okresie kultura świata łacińskiego została głęboko pobudzona spotkaniem z dziełami Arystotelesa, które przez długi czas pozostawały nieznane. Chodziło o pisma na temat istoty poznania, nauk przyrodniczych, metafizyki, duszy i etyki, obfitowały one w informacje i intuicje, które wydawały się ważne i przekonujące. Była to całościowa, pełna wizja świata, rozwinięta przed Chrystusem i bez Chrystusa, za pomocą jedynie czystego rozumu i zdawała się ona narzucać rozumowi jako sama wizja. Niesamowicie więc fascynowała ludzi młodych, którzy chcieli tę filozofię zobaczyć i poznać. Wielu przyjmowało z entuzjazmem, a nawet z bezkrytycznym entuzjazmem, ten ogromny bagaż wiedzy antycznej, który zdawał się stwarzać szansę korzystnego odnowienia kultury i otwarcia całkowicie nowych horyzontów. Inni jednak obawiali się, że pogańska myśl Arystotelesa było przeciwieństwem wiary chrześcijańskiej i odmawiali jej poznawania. Spotykały się dwie kultury: przedchrześcijańska kultura Arystotelesa ze swa radykalną racjonalnością i klasyczna kultura chrześcijańska.

Niektóre środowiska odrzuciły Arystotelesa także wskutek przestawienia myśli tego filozofa przez jego arabskich komentatorów: Awicennę i Awerroesa. To oni bowiem przekazali światu łacińskiemu filozofię arystotelesowską. Na przykład nauczali oni, że ludzie nie mają inteligencji osobistej, ale że istnieje jeden jedyny intelekt powszechny, pewna substancja duchowa wspólna wszystkim, działająca we wszystkich jako „jedyna”: chodzi więc o depersonalizację człowieka. Innym punktem spornym, przekazanym przez komentatorów arabskich, było twierdzenie, że świat jest wieczny jak Bóg. Tezy te rozpętały niekończące się dysputy w środowisku akademickim i kościelnym. Filozofia arystotelesowska szerzyła się nawet wśród prostych ludzi.

Tomasz z Akwinu w szkole Alberta Wielkiego rozwinął działalność o podstawowym znaczeniu dla historii filozofii i teologii, powiedziałbym dla historii kultury: poznał dogłębnie Arystotelesa i jego komentatorów, troszcząc się o nowe łacińskie tłumaczenia oryginalnych tekstów w języku greckim. W ten sposób nie opierał się już jedynie na komentatorach arabskich, lecz mógł sam czytać teksty oryginalne i skomentował znaczną część dzieł Arystotelesa, odróżniając w nich to, co miało wartość, od tego, co było wątpliwe lub nadawało się w całości do odrzucenia, ukazując współbrzmienie z danymi Objawienia chrześcijańskiego oraz wykorzystując szeroko i umiejętnie myśl arystotelesowską w przedstawianiu tworzonych przez siebie pism teologicznych. Ostatecznie Tomasz z Akwinu wykazał, że istnieje naturalna zgodność między wiarą chrześcijańską a rozumem. To właśnie było wielkim dziełem Tomasza, że w owym okresie zderzenia dwóch kultur – wtedy, gdy zdawało się, że wiara powinna poddać się rozumowi – pokazał, że kroczą one wspólnie, że to, co jawiło się rozumowi jako nie do pogodzenia z wiarą, nie było rozumem, a to, co jawiło się wiarą, jeśli było sprzeczne z prawdziwą racjonalnością, nie było wiarą. Stworzył on w ten sposób nową syntezę, która ukształtowała kulturę następnych wieków.

Ze względu na swe wybitne zdolności intelektualne Tomasz został odwołany do Paryża jako profesor teologii na katedrze dominikańskiej. Tam też rozpoczął swoją obszerną twórczość pisarską, którą zajmował się aż do śmierci: komentarze do Pisma Świętego, ponieważ profesor teologii był przede wszystkim interpretatorem Pisma, komentarze do pism Arystotelesa, potężne dzieła systematyczne, wśród których wyróżnia się Summa Theologiae, a także rozprawy i mowy na różne tematy. Przy opracowywaniu tych dzieł wspierali go niektórzy jego sekretarze. Jednym z nich był jego współbrat Reginald z Piperno, który wiernie za nim szedł i z którym był związany szczerą i braterską przyjaźnią, odznaczającą się wielkim zaufaniem. Jest to cecha charakterystyczna świętych: żywią oni przyjaźń, gdyż jest ona jednym z najszlachetniejszych przejawów ludzkiego serca i ma w sobie coś boskiego, jak to sam Tomasz wyjaśnił w kilku quaestiones swojej Sumy Teologicznej, gdzie pisze: „Miłość jest zasadniczo przyjaźnią człowieka z Bogiem a także z bytami, które do Niego należą” (II, q. 23, a.1).

W Paryżu Tomasz nie pozostał długo ani na stałe. W 1259 r. uczestniczył on w kapitule generalnej dominikanów w Valenciennes, gdzie był członkiem komisji, która ustaliła program studiów w zakonie. Od 1261 do 1265 roku przebywał w Orvieto. Papież Urban IV, który żywił doń wielki szacunek, polecił mu ułożenie tekstów liturgicznych na uroczystość Bożego Ciała, które będziemy jutro obchodzili. Zostało ono ustanowione w następstwie cudu eucharystycznego w Bolsenie. Tomasz miał duszę doskonale eucharystyczną. Przepiękne hymny, które liturgia Kościoła wyśpiewuje dla uczczenia tajemnicy rzeczywistej obecności Ciała i Krwi Pańskiej w Eucharystii, są przypisywane jego wierze i mądrości teologicznej. Od 1265 aż do 1268 Tomasz mieszkał w Rzymie, gdzie zapewne kierował studium, to znaczy zakonnym domem studiów i gdzie rozpoczął pisanie swojej Summa Theologiae (por. Jean-Pierre Torrell, Tomasz z Akwinu – człowiek i dzieło, tłum. A. Kuryś, Kęty-Warszawa 2008).

W 1269 r. został odwołany do Paryża na drugi cykl wykładów. Studenci, co zrozumiałe, słuchali ich z entuzjazmem. Jeden z jego byłych słuchaczy oświadczył, że wielkie tłumy uczęszczały na kursy Tomasza, tak że aule ledwie mogły ich pomieścić i dodawał, w osobistym dopisku, że „słuchanie go było dla niego głębokim szczęściem”. Nie wszyscy akceptowali Tomaszową interpretację Arystotelesa, ale nawet jego przeciwnicy na niwie akademickiej, na przykład Gotfryd z Fontaines przyznawali, że nauczanie brata Tomasza przewyższało inne ze względu na swą użyteczność i wartość oraz służyła do poprawiania tych, które głosili inni nauczyciele. Być może też, aby uchronić go przed toczącymi się ożywionymi dyskusjami, przełożeni raz jeszcze wysłali go do Neapolu, aby był do dyspozycji króla Karola I, który miał zamiar zreorganizować studia uniwersyteckie.

Oprócz studium i nauczania Tomasz poświęcił się też kaznodziejstwu ludowemu. I lud także chętnie przychodził, by go słuchać. Powiedziałbym, że jest to naprawdę wielka łaska, gdy teologowie potrafią przemawiać do wiernych w sposób prosty, zrozumiały i z zapałem. Posługa przepowiadania pomaga z jednej strony samym teologom w osiągnięciu zdrowego realizmu duszpasterskiego, z drugiej zaś wzbogaca o ontensywne bodźce ich poszukiwania naukow.

Ostatnie miesiące życia ziemskiego Tomasza są otoczone szczególną atmosferą, powiedziałbym tajemniczą. W grudniu 1273 roku wezwał swego przyjaciela i sekretarza Reginalda, aby oznajmić mu decyzję o zaprzestaniu wszelkiej pracy, ponieważ podczas odprawiania Mszy świętej, dzięki nadprzyrodzonemu objawieniu zrozumiał, że to, co do tej pory napisał, było tylko „stertą słomy”. Jest to tajemniczy epizod, który pomaga nam zrozumieć nie tylko osobistą pokorę Tomasza, ale także fakt, że od tego wszystkiego, co udaje nam się przemyśleć i powiedzieć o wierze, niezależnie o tego, jak byłoby to wzniosłe i czyste, nieskończenie większe są wielkość i piękno Boga, które zostaną nam objawione w pełni w Raju. Kilka miesięcy później, coraz bardziej pochłonięty refleksyjną medytacją, Tomasz zmarł w drodze do Lyonu, gdzie miał uczestniczyć w Soborze Powszechnym, zwołanym przez papieża Grzegorza X. Zakończył życie w opactwie cystersów Fossanova po przyjęciu z wielką pobożnością wiatyku.

Życie i nauczanie św. Tomasza z Akwinu można by streścić za pomocą epizodu przekazanego przez dawnych jego biografów. „Gdy Święty jak zwykle modlił się rano przed Krucyfiksem w pobliżu kaplicy św. Mikołaja w Neapolu, tamtejszy zakrystianin Dominik z Caserty usłyszał rozwijający się dialog. Tomasz z niepokojem pytał, czy to, co napisał o tajemnicach wiary chrześcijańskiej, było właściwe. A na to Krucyfiks odpowiedział: «Dobrze o Mnie napisałeś, Tomaszu. O co chciałbyś Mnie prosić?». Odpowiedź, jakiej udzielił Tomasz, jest tą, którą również my, przyjaciele i uczniowie Jezusa, chcielibyśmy zawsze dawać: «O nic, prócz Ciebie samego, Panie!» (tamże, str. 320)”.

Dominikanie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: ARTYKUŁY, BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, WIADOMOŚCI Tagged: Albert Wielki, Arystoteles, Chrystus, CODZIENNOŚĆ, człowiek, duszpasterstwo, filozofia, Inne, Jezus Chrystus, KOŚCIÓŁ, krucyfiks, Ludzie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwy, MŁODZIEŻ, Młodzi, nadzieja, Nauka, nauka Kościoła, new, News, Newsy, Ogólne, Ojciec Święty, papa, Papież, Papież Benedykt XVI, Pismo Święte, pokój, radość, radość życia, Różne, spotkania, Społeczeństwo, studenci, Summa Theologiae, teologia, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, ZAUFAJ PANU, św. Tomasz z Akwinu, świadectwo wiary, świat, Życie

Papież na Cyprze: nieoczekiwane spotkanie międzyreligijne

immigratoamico — Sun, 06 Jun 2010 00:03:32 +0000

O godz. 16:00 na terenie nuncjatury odbyło się nieoficjalne spotkanie z jednym z duchowych autorytetów muzułmańskiej społeczności na Cyprze. Chodzi tu lidera ruchu cypryjskich sufich, czyli swoistej formy islamskiego monastycyzmu. „Mieszkam tuż za kościołem św. Krzyża i pomyślałem, że powinienem pozdrowić Papieża. Jestem już bardzo stary” – powiedział 89-letni szejk Mohammed Nazim Abil Al-Haqqani. „Ja również jestem stary” – odparł Benedykt XVI. Szejk Nazim poprosił Papieża o modlitwę.

kb/ rv

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: Aktualności, ARTYKUŁY, braterstwo, CODZIENNOŚĆ, Cypr, człowiek, duszpasterstwo, Inne, KOŚCIÓŁ, Kultura, Ludzie, media, mentalność, Modlitwa, modlitwy, Mohammed Nazim Abil Al-Haqqani, Muzułmanie, nadzieja, new, News, Newsy, nowości, Ogólne, Ojciec Święty, papa, Papież, Papież Benedykt XVI, pokój, Radio Watykańskie, radość, radość życia, Różne, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, szejk, wartość, Watykan, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, Wszystkie, wywiady, świadectwo wiary, świat, Życie

Anioł Pański: „proście o pokój dla Jeruzalem”

immigratoamico — Sun, 28 Mar 2010 21:56:32 +0000

Temat Ziemi Świętej i pokoju powrócił na zakończenie liturgii, podczas modlitwy Anioł Pański. „W tej chwili naszymi myślami i sercem w sposób szczególny przenosimy się do Jerozolimy, gdzie dokonało się Misterium Paschalne – powiedział Benedykt XVI. – Jestem głęboko zasmucony niedawnymi konfliktami i napięciami, do jakich ponownie doszło w tym mieście. Jest ono duchową ojczyzną chrześcijan, żydów i muzułmanów, proroctwem i obietnicą powszechnego pojednania, którego Bóg pragnie dla całej rodziny ludzkiej. Pokój jest darem, który Bóg powierza ludzkiej odpowiedzialności, aby krzewił go poprzez dialog i poszanowanie praw wszystkich, poprzez pojednanie i przebaczenie. Módlmy się, aby wszyscy odpowiedzialni za los Jerozolimy z odwagą podjęli drogę pokoju i nią wiernie podążali” – apelował Ojciec Święty.

Główne rozważanie na Anioł Pański Benedykt XVI poświęcił genezie Światowych Dni Młodzieży. 25 lat temu, nawiązując do oenzetowskiego Roku Młodzieży, Jan Paweł II zwrócił się do młodego pokolenia z pamiętnym apelem o publiczne wyznanie wiary w Chrystusa, który „wziął na siebie sprawę człowieka”. Od tamtej pory inicjatywa ta stała się prawdziwym pielgrzymowaniem młodych za Chrystusem po całym świecie. Dziś ponawiam ten apel Jana Pawła II wobec nowego pokolenia do dania świadectwa łagodną i jasną mocą prawdy, aby ludziom trzeciego tysiąclecia nie zabrakło prawdziwego wzoru życia: Jezusa Chrystusa – stwierdził Benedykt XVI.

„Pozdrawiam pielgrzymów polskich, szczególnie młodych, którzy przybyli do Rzymu z okazji Światowego Dnia Młodzieży. Raz jeszcze zadajemy Chrystusowi pytanie: „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?” (Mk 10, 17). Przeżycia Wielkiego Tygodnia, które w szczególny sposób ukazują wielką miłość Boga do człowieka, niech pomogą nam znaleźć właściwą odpowiedź. Życzę wszystkim głębokiej zadumy nad męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa”.

Pozdrawiając młodych Włochów Papież zachęcił ich do służenia najsłabszym i najbardziej pokrzywdzonym przez los w społeczeństwie. Przypomniał przy tej okazji o przypadającym 2 kwietnia oenzetowskim dniu osób autystycznych i zapewnił o swej modlitwie w ich intencji.

tc, se/rv

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: BENEDYKT XVI, JAN PAWEŁ II, KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, POLSKA, STOWARZYSZENIE PAPABOYS, WIADOMOŚCI Tagged: CODZIENNOŚĆ, człowiek, duszpasterstwo, edukacja, Inne, KOŚCIÓŁ, Kultura, Ludzie, media, mentalność, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwy, MŁODZIEŻ, Młodzi, nadzieja, new, News, Newsy, nowości, Ogólne, Ojciec Święty, papa, Papież, Papież Benedykt XVI, pokój, Polacy, Poland, Radio Watykańskie, radość, radość życia, Różne, rodzice, RODZINA, Rzym, sposób działania, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, Termini, tradycja, wartość, Watykan, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, wolontariuszy, Wszystkie, wywiady, Włochy, ZAUFAJ PANU, świadectwo wiary, świat, Życie

Szef Banku Watykańskiego o kryzysie ekonomicznym

immigratoamico — Sun, 14 Feb 2010 21:12:19 +0000

Nie chcieliście mieć dzieci, zaciskajcie pasa – mówi dyrektor Banku Watykańskiego pod adresem Europy Zachodniej. Prof. Ettore Gotti Tedeschi przypomina, że niż demograficzny oznacza zmniejszenie produkcji, dochodu narodowego i oszczędności, przy jednoczesnym zwiększeniu wydatków socjalnych. W takich warunkach nie można też ograniczyć podatków. Prof. Tedeschi skomentował dla Radia Watykańskiego światowy kryzys gospodarczy w świetle encykliki Caritas in veritate. W jego przekonaniu wychodzenie z kryzysu zabierze co najmniej 5-7 lat, i będzie polegało na zaciskaniu pasa.

„Przede wszystkim myślę, że odpowiedzialnością za kryzys przesadnie obciąża się banki i finansistów – powiedział watykański bankier. – Nie tam leży źródło kryzysu. Banki przyczyniły się jedynie do jego pogłębienia, starając się załagodzić problemy, które pojawiły się już wcześniej, czyli zapaść rozwoju gospodarczego. Starano się go zakamuflować za pomocą różnych kroków finansowych. Usiłowano sztucznie stymulować rozwój poprzez zwiększanie zadłużenia, zarówno publicznego, jak i rodzin. Dziś trzeba to zadłużenie obniżyć. W gospodarkach dojrzałych, jak w Europie czy Stanach Zjednoczonych, może to potrwać z 5-7 lat. I oznacza niepopularne posunięcia. Istnieje tylko jeden sposób na przywrócenie równowagi gospodarczo-finansowej, jest nim zaciskanie pasa” – powiedział prof. Tedeschi.

Dyrektor banku watykańskiego przypomniał również, że kryzys doprowadził do poważnych zmian w geopolityce. Dziś na przykład od 35 do 40 proc. zadłużenia Amerykanów jest w rękach Chińczyków. Za 10 lat to właśnie Chiny będą dominowały na świecie – mówi prof. Tedeschi. Już dziś podbijają Afrykę, która staje się dla niej źródłem minerałów i taniej siły roboczej. Jednakże ten, kto dominuje pod względem ekonomicznym, narzuca też światu swoją kulturę, mentalność, wartości i sposób działania – ostrzega prezes banku watykańskiego.

kb/ rv

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: ARTYKUŁY, KOŚCIÓŁ, POLSKA, RODZINA, WIADOMOŚCI Tagged: AFRYKA, Aktualności, Amerykanie, ARTYKUŁY, bank, banki, bankier, bezpieczeństwo, Caritas in veritate, Chiny, CODZIENNOŚĆ, dyrektor, edukacja, finansy, Inne, kryzys, kryzys ekonomiczny, kryzys gospodarczy, Kultura, media, mentalność, new, News, Newsy, nowości, Ogólne, prezes, Prof. Ettore Gotti Tedeschi, Prof. Tedeschi, Różne, RODZINA, sposób działania, Społeczeństwo, szef, wartość, Watykan, WIADOMOŚCI, Wszystkie, wywiady, świat

Spotkanie Benedykta XVI z ubogimi Rzymu w ośrodku Caritas na stacji Termini

immigratoamico — Sun, 14 Feb 2010 20:42:12 +0000

Człowiek potrzebuje nie tylko materialnego pożywienia i pomocy w trudnościach, ale także musi wiedzieć kim jest oraz poznać prawdę o sobie i swojej godności. Mówił o tym Benedykt XVI odwiedzając w niedzielne przedpołudnie ośrodek Caritas przy stacji kolejowej Termini w centrum Rzymu. Schronisko istnieje od 23 lat jako wspólne przedsięwzięcie Kościoła, włoskich kolei i władz miejskich przy współpracy państwa, sektora prywatnego i organizacji pozarządowych. Poza noclegownią dla bezdomnych działa tam stołówka oraz przychodnia. Ojciec Święty wyraził uznanie dla współpracy różnych sektorów społecznych w tym tak ważnym dla Wiecznego Miasta dziele miłosierdzia, będącym zarazem znakiem wrażliwości na potrzeby najuboższych.

„Poprzez gesty, spojrzenia i słowa tych, którzy tu służą, wielu ludzi namacalnie doświadcza, że ich życie jest strzeżone przez Miłość, którą jest Bóg i dzięki temu widzą swoje znaczenie i ważność – powiedział Ojciec Święty. – Ta głęboka pewność rodzi w sercu człowieka mocną i jasną nadzieję, która daje odwagę postępowania drogą życia, mimo porażek, trudności i prób, które jej towarzyszą” – mówił Papież.

Ojciec Święty nawiązał do obchodzonego obecnie „Europejskiego roku walki z biedą i wykluczeniem społecznym”. Zachęcił wszystkich, zwłaszcza odpowiedzialnych za życie publiczne, do budowania „przyszłości godnej człowieka”, gdzie motywem rozwoju byłaby miłosierna miłość. W świecie zdominowanym przez logikę zysku należy ukazać podstawową wartość daru i darmowości w budowaniu relacji międzyludzkich. Taką szkołą miłosiernej miłości jest właśnie ośrodek Caritas przy stacji Termini.

„Ufam, że realizujące się tu owocne współdziałanie rozciągnie się także na inne obszary naszego miasta, w szczególności na dzielnice, które mocniej doświadczają kryzysu gospodarczego i gdzie jest większe ryzyko wykluczenia społecznego – zachęcał Papież. – Służąc osobom przeżywającym trudności Kościół kieruje się wyłącznie pragnieniem wyrażenia swej wiary w tego Boga, który jest obrońcą ubogich i kocha każdego człowieka ze względu na to kim jest, a nie dlatego, co posiada czy robi. Kościół kroczy przez dzieje ze świadomością, że obawy i potrzeby ludzi, szczególnie ubogich i cierpiących, dotyczą również uczniów Chrystusa. Dlatego respektując własne zadania państwa Kościół angażuje się, aby każdej ludzkiej istocie zapewniono to, co się jej należy – powiedział Ojciec Święty.

Podczas wizyty Benedykt XVI otrzymał od podopiecznych i wolontariuszy z ośrodka przy dworcu Termini krucyfiks pochodzący z kościoła św. Piotra w Onnie – miejscowości, która najbardziej ucierpiała podczas ubiegłorocznego trzęsienia ziemi w Abruzji. Znaleziony pod gruzami zabytkowy krzyż został odrestaurowany i powróci na swe pierwotne miejsce, gdy świątynia zostanie odbudowana.

W ośrodku, który odwiedził Benedykt XVI wsparcie otrzymują także cudzoziemcy. Noclegownia nosi imię pierwszego dyrektora rzymskiej Caritas ks. Luigiego Di Liegro, który na początku lat 80. z ogromnym poświęceniem udzielał m.in. pomocy fali polskich uchodźców, przybyłych do Włoch po stanie wojennym. Noclegownia dysponuje 190 miejscami, ale w okresie zimowym przyjmuje, co najmniej 240 osób. Ze stołówki korzysta codziennie 500 osób, zaś w przychodni w ciągu ostatnich dwóch lat specjaliści udzielili różnego rodzaju pomocy medycznej aż 20 tysięcy razy.

tc/rv

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Filed under: BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: braterstwo, Caritas, CODZIENNOŚĆ, człowiek, duszpasterstwo, Inne, KOŚCIÓŁ, krucyfiks, ks. Luigi Di Liegro, Ludzie, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwy, MŁODZIEŻ, Młodzi, nadzieja, new, News, Newsy, Ogólne, Ojciec Święty, papa, Papież, Papież Benedykt XVI, pokój, Polacy, Poland, Radio Watykańskie, radość, radość życia, Różne, rodzice, Rzym, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, Termini, tradycja, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, wolontariuszy, Włochy, ZAUFAJ PANU, świadectwo wiary, świat, Życie

Lista miejsc w Polsce gdzie odbędą się celebracje Mszy Św., adoracje eucharystyczne oraz czuwania modlitewne o pokój w Ziemi Świętej 31 stycznia 2010

immigratoamico — Sat, 30 Jan 2010 18:55:36 +0000

POLSKA (8 miast, 11 celebracji)

KRAKOW

Seminario Salesiano.

Msza Święta o godz. 6.30.

_
WSCHOWA

Kaplica Sióstr FMA

Msza Święta o godz. 16.oo

67- 400 Wschowa – ul. Daszyńskiego 47

Elzbieta Wladaczynska info: elwlad3@wp.pl

_
UNIERZYZ

(Dziecezja Płocka) Parafia św. Walentego, 06-446 Unierzyż.

Msza Święta o godz. 12.

_
STUPSK

(Dziecezja Płocka) Parafia św. Wojciecha

06-561 Stupsk k.Mławy, Mickiewicza 11

Msza Święta o godz. 12.

_
CHOCISZEWO

(Dziecezja Płocka) Parafia św. Leonarda, 09-446 Chociszewo

Msza Święta o godz. 12.

_
DABROWA

(Dziecezja Płocka) Parafia św. Stanisława BM, 06-522 Dąbrowa k.Mławy

Msza Święta o godz. 12.

_
POZNAN

Klasztor Karmelitów Bosych św. Józefa

60-967 Poznań, ul. Działowa 25

Msza Święta o godz. 12.

tel. +48 061 63 90 796 email: poznan@karmelicibosi.pl

http://www.karmelici.info

USTRON – HERMANICE

Klasztor oo. Dominikanów (4 celebracje)

Msza Święta o godz. 7.00, 9.00, 11.00, 18.00.

ul. Dominikańska 14 Ustroń-Hermanice 43-450

tel.: +48 033 854 36 45 email: hermanice@dominikanie.pl

http://www.hermanice.dominikanie.pl

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

http://www.papaboys.it/ (ITA)

http://youthfl.org/pol/home_page_pol.html (POL)

http://www.adorazione.org/home.html (ITA)

Filed under: KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, POLSKA, STOWARZYSZENIE PAPABOYS, WIADOMOŚCI Tagged: adoracja, adoracja Najświętszego Sakramentu, Apostolat, braterstwo, CODZIENNOŚĆ, duszpasterstwo, Dzień Modlitw, Facebook, grypa, Inne, INTENCJE, Internet, KOŚCIÓŁ · MŁODZIEŻ · POLSKA · RODZINA · STOWARZYSZENIE PAPABOYS · UKRAINA · WIADOMOŚCI, Ludzie, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwa przed Najświętszym Sakramentem, modlitwy, Msza św., MŁODZIEŻ, Młodzi, Młodzi dla Życia, nadzieja, new, News, Newsy, Nie lękajcie się, Ogólne, Pacem in terris, papa, Papa Boys, PAPABOYS, Papież, Papież Benedykt XVI, pokój, Polacy, Poland, radość, radość życia, Różne, rodzice, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, Terra Santa, tradycja, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, ZAUFAJ PANU, Ziemia Święta, ŚWIATOWY DZIEŃ MODLITW, świadectwo wiary, świat, Życie

Jerozolima: młodzi nadzieją sprawiedliwości i pokoju

immigratoamico — Fri, 22 Jan 2010 23:02:42 +0000

Młodzież z całego świata mobilizuje się do wspólnej modlitwy o pokój w Ziemi Świętej. Odbędzie się ona w tysiącu miast 31 stycznia, w dzień liturgicznego wspomnienia św. Jana Bosko. Z tej okazji do organizatorów i uczestników drugiego międzynarodowego dnia modlitw o pokój w Ziemi Świętej specjalne przesłanie skierował bp Mario Toso, sekretarz papieskiej Rady Iustitia et Pax. Zachęca w nim młodzież do wpatrywania się w Chrystusa, który może dać człowiekowi i światu prawdziwy pokój.

„Patrzcie ufnie na Chrystusa, Nowego Człowieka oraz na dzień jutrzejszy, ponieważ wy młodzi jesteście nadzieją przyszłości opartej na sprawiedliwości i pokoju. Autentyczny pokój – podkreśla sekretarz Papieskiej Rady Iustitia et Pax – nie jest wyłącznie owocem ludzkich wysiłków. Jest on przede wszystkim darem Pana Boga i konsekwencją wiary w Niego”.

W tekście przypomina się nienawiść i przemoc, które dotkliwie ranią ludzką rodzinę. Wobec niesprawiedliwości i konfliktów nikt nie może pozostać obojętnym, ponieważ wszyscy, a zwłaszcza chrześcijanie, są powołani do budowania pokoju.

Międzynarodowy dzień modlitw o pokój w Ziemi Świętej pokazuje, iż w świecie, którego sytuacja nie napawa optymizmem, młodzi chrześcijanie chcą być znakiem nadziei, nie ulegania zwątpieniu oraz konsekwentnej modlitwy o pokój.

Drugi międzynarodowy dzień modlitw o pokój zaangażuje młodzież z 1000 miast całego świata. Celebracje Mszy, adoracje eucharystyczne oraz czuwania modlitewne odbędą się między innymi w Jerozolimie, Betlejem, Rzymie, Paryżu, Londynie, Moskwie, Nowym Jorku oraz wielu innych miejscach Europy, Azji, Afryki i Ameryki. Organizatorem inicjatywy jest apostolstwo „Młodzi w obronie życia”, włoskiego zrzeszenia „Papaboys” oraz międzynarodowej sieci wspólnot adoracji eucharystycznej.

J. Kraj OFM, Betlejem

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

http://www.papaboys.it/ (ITA)

http://youthfl.org/pol/home_page_pol.html (POL)

http://www.adorazione.org/home.html (ITA)

Posted in KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, STOWARZYSZENIE PAPABOYS, WIADOMOŚCI Tagged: adoracja, adoracja Najświętszego Sakramentu, Apostolat, braterstwo, CODZIENNOŚĆ, duszpasterstwo, Dzień Modlitw, Facebook, grypa, Inne, INTENCJE, Internet, KOŚCIÓŁ · MŁODZIEŻ · POLSKA · RODZINA · STOWARZYSZENIE PAPABOYS · UKRAINA · WIADOMOŚCI, Ludzie, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwa przed Najświętszym Sakramentem, modlitwy, Msza św., MŁODZIEŻ, Młodzi, Młodzi dla Życia, nadzieja, new, News, Newsy, Nie lękajcie się, Ogólne, Pacem in terris, papa, Papa Boys, PAPABOYS, Papież, Papież Benedykt XVI, pokój, Polacy, Poland, radość, radość życia, Różne, rodzice, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, Terra Santa, tradycja, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, ZAUFAJ PANU, Ziemia Święta, ŚWIATOWY DZIEŃ MODLITW, świadectwo wiary, świat, Życie

Międzynarodowy Dzień Modlitw o Pokój w Ziemi Świętej – 31 stycznia

immigratoamico — Thu, 21 Jan 2010 23:30:56 +0000

Międzynarodowy Dzień Modlitw o Pokój w Ziemi Świętej będzie obchodzony po raz drugi 31 stycznia. W ubiegłoroczną, 24-godzinną modlitwę włączyło się ponad 500 miast, organizując ponad 700 wydarzeń, w tym Mszy św. i adoracji eucharystycznych. Inicjatorami Dnia są liczne organizacje katolickie, w tym młodzieżowe, takie jak: włoskie Krajowe Stowarzyszenie Papaboys, Apostolat ,,Młodzi dla Życia”, grupy nieustającej adoracji eucharystycznej z wielu krajów świata itp.

Aby odnotować swój udział w Dniu – osobiście lub jako grupa lub stowarzyszenie – należy zapisać się na profilu ,,Vogliamo la pace in Terra Santa 2″ na Facebooku. 25 stycznia zostanie tam podana lista miejsc na całym świecie, które 31 stycznia włączą się w modlitwę o pokój w Ziemi Świętej

VOGLIAMO LA PACE IN TERRA SANTA 2! WE WANT PEACE IN THE HOLY LAND 2!

http://www.facebook.com/group.php?gid=262174201806&ref=mf

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

http://www.papaboys.it/ (ITA)

http://youthfl.org/pol/home_page_pol.html (POL)

http://www.adorazione.org/home.html (ITA)

Posted in KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, POLSKA, RODZINA, STOWARZYSZENIE PAPABOYS, UKRAINA, WIADOMOŚCI Tagged: adoracja, adoracja Najświętszego Sakramentu, Apostolat, braterstwo, CODZIENNOŚĆ, duszpasterstwo, Dzień Modlitw, Facebook, grypa, Inne, INTENCJE, Internet, Ludzie, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwa przed Najświętszym Sakramentem, modlitwy, Msza św., MŁODZIEŻ, Młodzi, Młodzi dla Życia, nadzieja, new, News, Newsy, Nie lękajcie się, Ogólne, Pacem in terris, papa, Papa Boys, PAPABOYS, Papież, Papież Benedykt XVI, pokój, Polacy, Poland, radość, radość życia, Różne, rodzice, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, Terra Santa, tradycja, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, ZAUFAJ PANU, Ziemia Święta, ŚWIATOWY DZIEŃ MODLITW, świadectwo wiary, świat, Życie

Ziemia Święta: ilu jest chrześcijan?

immigratoamico — Thu, 21 Jan 2010 23:20:03 +0000

W Nazarecie mieszka najwięcej chrześcijan w Izraelu. Najnowsze dane na temat obecności wyznawców Chrystusa przynosi raport izraelskiego urzędu statystycznego. Nie obejmuje on jednak chrześcijan na terytorium Autonomii Palestyńskiej i uwzględnia w badaniach tylko te osoby, które posiadają obywatelstwo Izraela.

W 2009 r. mieszkało w Izraelu 154 tys. chrześcijan, czyli 2,1 proc. tamtejszej populacji. Miażdżąca większość z nich (81 proc.) to chrześcijanie języka arabskiego, reszta to głównie emigranci z krajów byłego Związku Radzieckiego oraz niewielka liczba wiernych języka hebrajskiego, zgromadzona w czterech wspólnotach. 86 proc. wyznawców Chrystusa mieszka w dużych miastach, z czego większość w Galilei. Najbardziej chrześcijańskie miasta to: Nazaret (20 tys. wiernych), Hajfa (14 tys.), Jerozolima (ok.13 tys.) i Shefaram (9 tys.). Do tych wiernych trzeba dodać tysiące pracujących w Izraelu emigrantów z Filipin, Afryki, czy Rumunii, którzy wyznają wiarę w Chrystusa, ale ponieważ nie mają izraelskiego obywatelstwa, nie są brani pod uwagę w raporcie izraelskiego urzędu statystycznego.

bz/ rv
http://generationjp2.com/pol/

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: adoracja, adoracja Najświętszego Sakramentu, Apostolat, braterstwo, CODZIENNOŚĆ, duszpasterstwo, Dzień Modlitw, Facebook, grypa, Inne, INTENCJE, Internet, KOŚCIÓŁ · MŁODZIEŻ · POLSKA · RODZINA · STOWARZYSZENIE PAPABOYS · UKRAINA · WIADOMOŚCI, Ludzie, modlitewne wsparcie, Modlitwa, Modlitwa dziękczynna, modlitwa przed Najświętszym Sakramentem, modlitwy, Msza św., MŁODZIEŻ, Młodzi, Młodzi dla Życia, nadzieja, new, News, Newsy, Nie lękajcie się, Ogólne, Pacem in terris, papa, Papa Boys, PAPABOYS, Papież, Papież Benedykt XVI, pokój, Polacy, Poland, radość, radość życia, Różne, rodzice, spotkania, Społeczeństwo, szczęście, Terra Santa, tradycja, WIADOMOŚCI, Wiadomość, Wiara, ZAUFAJ PANU, Ziemia Święta, ŚWIATOWY DZIEŃ MODLITW, świadectwo wiary, świat, Życie

Spotkanie Benedykta XVI z ambasadorem Turcji

immigratoamico — Fri, 08 Jan 2010 17:59:11 +0000

07.01.2010

Katolicy cenią sobie wolność kultu, jaką zapewnia im turecka konstytucja, wciąż jednak oczekują uznania ich statusu prawnego, co zapewni im pełną wolność religijną. Zwrócił na to uwagę Papież, przyjmując ambasadora Turcji. Jest nim 59-letni profesor filozofii Kenan Gürsoy, który złożył dziś listy uwierzytelniające. W przekazanym Benedyktowi XVI przesłaniu przypomniał on, że w tym roku mija 50 lat od ustanowienia stosunków dyplomatycznych jego kraju ze Stolicą Apostolską. Jako dowód dobrych relacji między nimi przytoczył papieską wizytę sprzed trzech lat (w grudniu 2006 r.). Podjął też sprawę starań Turcji o pełne członkostwo w Unii Europejskiej.

W przesłaniu do nowego ambasadora Papież nie nawiązał do europejskich aspiracji jego kraju, choć zwrócił uwagę na rolę wynikającą z położenia na granicy Europy i Azji. Turcja ma być pomostem między islamem a Zachodem i wnieść znaczący wkład w wysiłki na rzecz pokoju na Bliskim Wschodzie. Przypominając swą wizytę, Benedykt XVI zaznaczył, że jednym z jej głównych punktów było spotkanie z prawosławnym patriarchą Bartłomiejem. Podkreślił, że chrześcijanie w tym w większości muzułmańskim kraju świadomi są swego starożytnego dziedzictwa i wkładu, jaki wnieśli w cywilizację nie tylko tam, ale w całej Europie. Katolicy są zaangażowani w dialog międzyreligijny z muzułmanami. Cenią wolność kultu gwarantowaną przez konstytucję i chętnie przyczyniają się do dobra współobywateli, zwłaszcza przez działalność charytatywną i służbę zdrowia. Niosą pomoc ubogim w szpitalach La Paix i Saint Georges w Stambule. Jednak dopiero kiedy zostanie uznany status Kościoła katolickiego w tureckim prawie cywilnym, będzie on mógł cieszyć się pełną wolnością religijna i wnosić większy wkład w społeczeństwo.

(rv/aw, © Radio Vaticana 2010)

http://www.opoka.org.pl

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: ambasador, Azja, Bartłomiej I, BENEDYKT XVI, Bliski Wschód, Cywilizacja, dialog, działalność charytatywna, dziedzictwo, Europa, islam, Islam a chrześcijaństwo, katolicy, konstytucja, KOŚCIÓŁ, Kościół katolicki, Muzułmanie, Muzułmańsko-chrześcijańskie, Ojciec Święty, Papież, prawo cywilne, SPOTKANIE, Turcja, Unia Europejska, wolność kultu, Zachód

Pontyfikaty najdłuższe w historii…

immigratoamico — Fri, 08 Jan 2010 17:10:22 +0000

Pontyfikat Jana Pawła II, trwający 26 lat, 5 miesięcy i 17 dni, jest na trzecim miejscu wśród najdłuższych pontyfikatów w historii. Nie licząc Św. Piotra, który poza trudnościami w ustaleniu dat jego służby apostolskiej, mógłby być na pierwszy miejscu.

Najdłuższe pontyfikaty są następujące:

Św. Piotr

30 – 67/67

34/37 lat

Papież Pius IX

1846 – 1878

31 lat, 7 miesięcy, 23 dni

Papież Jan Paweł II

1978 – 2055

26 lat, 5 miesięcy, 17 dni

Papież Leon XIII

1878 – 1903

25 lat, 4 miesiące, 29 dni

Papież Pius VI

1775 – 1799

24 lata, 4 miesiące, 14 dni

Papież Adrian I

772 – 795

23 lata, 10 miesięcy, 25 dni

Papież Pius VII

1800 – 1823

23 lata, 5 miesięcy, 6 dni

Papież Aleksander III

1159 – 1181

21 lat, 11 miesięcy, 2 dni

Papież Sylwester I

314 – 355

21 lat, 11 miesięcy

Papież Leon I

(440 – 461) – 21 lat

http://www.vicariatusurbis.org

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in ARTYKUŁY, JAN PAWEŁ II, KOŚCIÓŁ Tagged: bazylika św. Piotra, beatyfikacja, JAN PAWEŁ II, Karol Wojtyła, KOŚCIÓŁ, Następca św. Piotra, Ojciec Święty, Papież, pontyfikat, pontyfikaty, prymat Stolicy Piotrowej, Wiara, Wojtyła, Św. Piotr

Rodzina ma wychowywać dzieci do większej wolności, którą jest zdolność do powiedzenia Bogu «tak»

immigratoamico — Sun, 27 Dec 2009 20:41:26 +0000

„Serdeczne pozdrowienie kieruję do Polaków. Dziś Niedziela Świętej Rodziny. Miłość, która jednoczyła Maryję i Józefa, i otaczała Boże Dziecię, niech jednoczy chrześcijańskie rodziny. Niech rodzi się z niej wzajemny szacunek między małżonkami, troska o każde nowe życie i o szczęśliwy rozwój przyszłych pokoleń. Wszystkie polskie rodziny polecam opiece Maryi i Józefa, i wypraszam dla nich Boże błogosławieństwo”.

Święta Rodzina jako wzór dla chrześcijańskich rodzin w kształtowaniu człowieczeństwa według zamysłu Bożego – to temat papieskiego rozważania na Anioł Pański. Benedykt XVI wskazał, że Bóg zechciał właśnie w taki sposób objawić się światu, stąd rodzina stała się ikoną boskiej trynitarnej natury. Bóg jest Trójcą, komunią miłości, a rodzina jest tego najbliższym wyrazem. Dzisiejsza liturgia – przypomniał Papież – przytacza jednak jeszcze inny ewangeliczny epizod, niż scenę, którą zobaczyli pasterze w Betlejem. Chodzi o historię dwunastoletniego Jezusa pozostałego w świątyni, gdy Maryja i Józef starają się zrozumieć jego motywację „bycia w sprawach Ojca”. Benedykt XVI wskazał, że przecież to właśnie od rodziców dziecko uczy się „spraw Ojca” – modlitwy, przestrzegania przykazań, słuchania bardziej Boga niż ludzi. Tak było też z małym Jezusem.

„Tu możemy dostrzec autentyczne znaczenie chrześcijańskiego wychowania – powiedział Benedykt XVI. – Jest ono owocem tak bardzo oczekiwanej współpracy wychowawców z Bogiem. Chrześcijańska rodzina jest świadoma, że dzieci są darem i zamiarem Bożym. Dlatego nie może ich uważać za swoją własność, ale służąc w nich planowi miłości Ojca ma wychowywać je do większej wolności, którą jest zdolność do powiedzenia Bogu «tak», by pełnić Jego wolę. Doskonałym wzorem owego «tak» jest Dziewica Maryja. Jej powierzmy nasze rodziny, prosząc szczególnie w intencji ich cennej misji wychowawczej” – mówił Papież.

tc/rv

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, MŁODZIEŻ, POLSKA, RODZINA, WIADOMOŚCI Tagged: Aktualności, Anioł Pański, Attualità, BENEDYKT XVI, błogosławieństwo, Chrystus, Culture, człowiek, Józef, Jezus Chrystus, komunikacja, KOŚCIÓŁ, Kościół katolicki, Kultura, Maryja, new, News, Ojciec Święty, Pamięć, papa, Papież, Radio Watykańskie, WIADOMOŚCI, Wiara, Święta Rodzina, świadectwa

Życzenia świąteczne

immigratoamico — Thu, 24 Dec 2009 21:48:14 +0000

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia wielu głębokich i radosnych przeżyć, wewnętrznego spokoju, wytrwałości i radości oraz błogosławieństwa Bożego w każdym dniu nadchodzącego Roku!!!

STOWARZYSZENIE PAPABOYS

Posted in STOWARZYSZENIE PAPABOYS Tagged: Życzenia

Dekrety Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych

immigratoamico — Sun, 20 Dec 2009 12:19:47 +0000

Przyjmując 19 grudnia na audiencji prywatnej prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych abp. Angelo Amato, Papież upoważnił tę dykasterię do promulgowania ogółem 21 dekretów. Dziesięć z nich dotyczy cudów. Pięć przypisuje się wstawiennictwu błogosławionych, chodzi więc o warunek ich kanonizacji, a dalszych pięć – sług Bożych, którzy zatem będą mogli być już w bliskiej przyszłości beatyfikowani. Podczas gdy dekret o. ks. Jerzym Popiełuszce jest jedynym stwierdzającym męczeństwo, dziesięć pozostałych mówi o heroiczności cnót.

Wśród wspomnianych błogosławionych obok Stanisława Kazimierczyka znalazł się kanadyjski zakonnik oraz trzy założycielki zgromadzeń zakonnych: dwie Włoszki i Australijka. Ta ostatnia, zmarła w 1909 r. bł. Mary MacKillop, jest postacią najszerzej znaną. W Australii uważa się ją za narodową bohaterkę na polu edukacji i nowoczesnych dzieł miłosierdzia. Spotkała się ze strony hierarchii kościelnej z niezrozumieniem charyzmatu założonego przez nią zgromadzenia józefitek i była nawet przez pięć miesięcy ekskomunikowana, co jednak zniosła z wiarą. Siostrę Mary MacKillop beatyfikował w Australii w 1995 r. Jan Paweł II, a Benedykt XVI modlił się w ub. r. u jej grobu.

Słudzy Boży, których wstawiennictwu przypisuje się cudowne uzdrowienia, to trzej Hiszpanie – w tym dwaj kapucyni i jeden świecki – oraz dwie świeckie Włoszki: XIX-wieczna tercjarka i najmłodsza w tym gronie Chiara Badano z ruchu Focolari, zmarła w 1990 r. mając 19 lat.

Wśród dziesięciorga sług Bożych, których dotyczą dekrety o heroiczności cnót, jest tym razem dwóch Papieży. Obok naszego rodaka Jana Pawła II znalazł się Pius XII. Stwierdzenie heroiczności cnót Eugenio Pacellego, który po 19-letnim pontyfikacie zmarł 51 lat temu w Castelgandolfo, było już od dawna przygotowywane i oczekiwane. Sprawie beatyfikacyjnej towarzyszyły jednak polemiki wzniecane w różnych kręgach zwłaszcza od lat 60., po ukazaniu się osławionej sztuki Hochhuta „Namiestnik”. Jednak coraz częściej, również w pewnych środowiskach żydowskich, podnoszą się głosy w obronie tego Papieża. Znana jest z tego fundacja „Pave the Way”, którą założył w USA żyd Gary Krupp. Ostatnio zaapelowała ona do stale krytykującego Piusa XII Instytutu Yad Vashem w Jerozolimie, by za to, co zrobił on dla ratowania Żydów – i to wcale nie tylko ochrzczonych – nadał mu tytuł „Sprawiedliwego wśród Narodów Świata”.

Ponadto dekrety o heroiczności cnót dotyczą sześciorga Włochów: franciszkanina, salezjanina, trzech zakonnic i mężczyzny świeckiego, oraz francuskiego księdza i angielskiej zakonnicy.

ak/ rv

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in BENEDYKT XVI, JAN PAWEŁ II, KOŚCIÓŁ, POLSKA, WIADOMOŚCI Tagged: abp Angelo Amato, Aktualności, Australia, Badano, BENEDYKT XVI, Chrystus, człowiek, Focolari, franciszkanin, JAN PAWEŁ II, Jezus Chrystus, John Paul II, Kazimierczyk, KOŚCIÓŁ, Kościół katolicki, KS. JERZY POPIEŁUSZKO, Ksiądz, Kultura, MacKillop, new, News, Ojciec Święty, Pacelli, Pamięć, papa, Papież, Pius XII, Polacy, POLSKA, POPIEŁUSZKO, Radio Watykańskie, salezjanin, sindone, WIADOMOŚCI, Wiara, Włochy, zakonnica, zakonnik, świadectwa

Papieski wizerunek zastrzeżony

immigratoamico — Sun, 20 Dec 2009 10:44:52 +0000

Posługiwanie się papieskim imieniem, obrazem czy herbem, a także samym określeniem „papieski”, musi być uprzednio zatwierdzone przez Stolicę Apostolską – podało na polecenie Sekretariatu Stanu watykańskie biuro prasowe. W ostatnich latach – czytamy w oświadczeniu – można zaobserwować coraz większy szacunek i miłość do papieży. Niektórzy pragną nadawać ich imiona instytucjom akademickim, szkolnym czy kulturalnym, jak również stowarzyszeniom, fundacjom i innym organizacjom. Dlatego też, oświadcza się, że Stolica Apostolska ma czuwać nad poszanowaniem papieży, a zatem i ochroną ich wizerunku i tożsamości w obliczu inicjatyw, które bez upoważnienia posługują się imieniem bądź herbem papieskim dla celów i czynności, nie mając nic, bądź niemal nic wspólnego z Kościołem katolickim. Niekiedy bowiem poprzez wykorzystanie kościelnego bądź papieskiego symbolu czy logo usiłuje się przydać wiarygodności lub autorytetu różnym przedsięwzięciom – dodaje watykański komunikat.

kb/ rv

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Posted in BENEDYKT XVI, JAN PAWEŁ II, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: Aktualności, Biuro Prasowe, herb, komunikat, miłość, new, News, obraz, papieski, Papież, Stolica Apostolska, szacunek, WIADOMOŚCI, wizerunek

Promulgowanie dekretów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych – potrójne polskie święto w Watykanie

immigratoamico — Sat, 19 Dec 2009 22:05:24 +0000

Benedykt XVI uznał dekret o heroiczności cnót Jana Pawła II, o męczeństwie księdza Jerzego Popiełuszki oraz o cudzie za przyczyną bł. Stanisława Kazimierczyka. W sumie Papież promulgował 21 dekretów. Bez wątpienia niespodzianką jest ogłoszenie dekretu o heroiczności cnót Piusa XII. Swej radości nie kryje postulator w procesie beatyfikacyjnym Jana Pawła II, ks. Sławomir Oder. Podkreśla zarazem, że dzisiejsza uroczystość nie kończy całego procesu przebiegającego jak dotąd w bardzo szybkim tempie. Obecnie będą trwały prace związane z uznaniem domniemanego cudu za przyczyną Jana Pawła II. Przypomnijmy, że dotyczy on uzdrowienia z choroby Parkinsona francuskiej zakonnicy.

„Jest to wydarzenie bardzo istotne, moment kończący proces kanoniczny, którego celem było stwierdzenie, że sługa Boży Jan Paweł II przeżywał swoje życie w stopniu heroicznym – powiedział Radiu Watykańskiemu ks. Oder. – W potocznym języku oznacza to, że jest osobą zasługującą na tytuł świętego i prawo do kultu w Kościele katolickim. Uznanie heroiczności cnót przez Kościół oznacza otwarcie drogi do rytu liturgicznego, podczas którego zostanie ogłoszony błogosławionym. Nie jest to jednak koniec drogi. W przypadku świętych, którzy nie są męczennikami, ale wyznawcami, tradycja Kościoła wymaga przekonania ludu Bożego o świętości danej osoby, potwierdzonego nie tylko autorytetem Kościoła, ale również autorytetem boskim. Chodzi więc o stwierdzenie cudu, który jest przypisywany wstawiennictwu czcigodnego sługi Bożego Jana Pawła II, bo tak może być nazywany od momentu promulgacji dekretu. Trwa więc dalej proces o domniemanym cudzie”.

Uznanie dekretu o męczeństwie ks. Jerzego Popiełuszki oznacza zakończenie procesu beatyfikacyjnego kapelana Solidarności. Uroczystość odbędzie się na terenie archidiecezji warszawskiej i praktycznie pozostaje do ustalenia jedynie data beatyfikacji. „Wymowne jest, że męczeństwo polskiego kapłana uznane zostało w 25. rocznicę jego śmierci” – mówi ks. Bogusław Turek CSMA z Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. W wypowiedzi dla Radia Watykańskiego przypomniał on, że współczesne systemy totalitarne bały się męczenników, nadając im często piętno społeczno-polityczne. „Także w przypadku ks. Popiełuszki pojawiły się takie głosy, że jego śmierć była spowodowana zaangażowaniem politycznym czy społecznym – powiedział ks. Turek. – Jednak z zebranego materiału dowodowego i przebadania jego męczeństwa jasno wynika, że system prześladował Kościół i osoby z nim związane z motywów religijnych, choć nie nadawał temu wprost takiej nazwy. Ks. Popiełuszko był prześladowany jako kapłan, nie jako działacz społeczny czy polityk. W kontekście jego męczeństwa należy też podkreślić, że świadectwo, jakim jest dekret o męczeństwie, stanowi w jakimś stopniu oddanie sprawiedliwości innym kapłanom i osobom zakonnym, którzy też ponieśli śmierć, ale ich procesy beatyfikacyjne może nie zostały podjęte – dodał michalita. – Z czasów ks. Popiełuszki mówi się o siedmiu takich kapłanach”.

Dzisiejsze promulgowanie dekretów Kongregacji Spaw Kanonizacyjnych oznacza też, że Polska będzie miała kolejnego świętego. Jest nim żyjący w XV wieku bł. Stanisław Kazimierczyk, urodzony na krakowskim Kazimierzu i należący do zakonu kanoników regularnych. Zostanie on kanonizowany w Watykanie wraz z pozostałym czworgiem błogosławionych, których dotyczyły promulgowane dziś dekrety o cudach dokonanych za ich wstawiennictwem. „Cud, który został zatwierdzony dotyczy uznania uzdrowienia Piotra Komorowskiego – poinformował ks. Bogusław Turek. – Jest to cud bardzo dawny, bo wydarzył się w 1617 r. Polegał on na przywróceniu wzroku. Uzdrowiony poprzednio stracił jedno oko i było niebezpieczeństwo utraty wzroku w drugim. Właśnie za wstawiennictwem błogosławionego Stanisława Kazimierczyka wzrok mu ocalał – wyjaśnił ks. Turek. – Cud ten otwiera drogę do kanonizacji”.

Posted in ARTYKUŁY, BENEDYKT XVI, JAN PAWEŁ II, POLSKA, STOWARZYSZENIE PAPABOYS Tagged: BENEDYKT XVI, Jana Pawła II, Jerzego Popiełuszki, Piusa XII, Radiu Watykańskiemu

Całun Turyński – internetowa rezerwacja wejściówek – internetowa rezerwacja wejściówek

immigratoamico — Wed, 02 Dec 2009 20:03:57 +0000

Od 1 grudnia można już rezerwować wejściówki, by zobaczyć Całun Turyński. Uroczystości związane z jego wystawieniem rozpoczną się 10 kwietnia przyszłego roku i potrwają do 23 maja. Informacje dla pielgrzymów zgromadzono na stronie internetowej: www.sindone.org. Rezerwując należy wybrać datę i godzinę wizyty przed „cudownym płótnem”. Dotyczy to zarówno pielgrzymów indywidualnych, jak i rezerwacji grupowych. Organizatorzy zachęcają pielgrzymów do przyjazdu raczej w dni powszednie, ponieważ będzie wtedy nieco więcej czasu na modlitwę, niż w czasie weekendu, kiedy spodziewane są tłumy wiernych. Pielgrzymki zorganizowane rezerwują najczęściej soboty i niedziele.

Zamówione wejściówki są bezpłatne. Od 1 stycznia 2010 r. będzie można także dokonać rezerwacji telefonicznie. Według szacunków organizatorów jedną z najliczniejszych grup pielgrzymów będą mieszkańcy Europy Wschodniej, w tym Polacy i Rosjanie. Odpowiedzialni za logistykę wystawienia Całunu spodziewają się przyjazdu do stolicy Piemontu ponad 2 mln pielgrzymów, którym pomoże ponad 4 tys. wolontariuszy.

Benedykt XVI wyraził pragnienie odwiedzenia Turynu, gdy będzie tam wystawiany Całun. Papieska wizyta w tym mieście jest już oficjalnie potwierdzona i zaplanowana na 2 maja 2010 r. W czasie swojej pielgrzymki Ojciec Święty ma nawiązać do hasła towarzyszącego wystawieniu Całunu: Passio Christi, passio hominis – Męka Chrystusa, męka człowieka.

se/rv, sir

Radio Watykańskie

Całun Turyński

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: Aktualności, Attualità, BENEDYKT XVI, Bezpłatne, Całun Turyński, Chrystus, Culture, człowiek, Internet, Jezus Chrystus, komunikacja, KOŚCIÓŁ, Kościół katolicki, Kultura, new, News, Ojciec Święty, Pamięć, papa, Papież, Pasja, Passion, pielgrzymi, PIELGRZYMKA, Polacy, rezerwacja, rosjanie, sindone, telefonicznie, Turyn, web, WIADOMOŚCI, Wiara, wizyta, wolontariuszy, www.sindone.org, Włochy, świadectwa

Rzymska prezentacja przemówień papieskich wydanych przez patriarchat moskiewski

immigratoamico — Wed, 02 Dec 2009 19:11:33 +0000

Patriarchat moskiewski wydał zbiór wystąpień kard. Josepha Ratzingera i Benedykta XVI na temat Europy. Teksty pochodzą z ostatnich 10 lat. Publikacja jest dwujęzyczna: włosko-rosyjska. Książka nosi tytuł: Europa – Ojczyzna duchowa. Wstęp do niej napisał abp Hilarion, przewodniczący Wydziału Zewnętrznych Kontaktów Kościelnych Patriarchatu Moskiewskiego. Jej rzymską prezentację przewidziano właśnie na dziś, czyli w przededniu wizyty w Watykanie rosyjskiego prezydenta Dmitrija Miedwiediewa. Zdaniem o. Filipa Riabycha, wiceprzewodniczącego Wydziału Zewnętrznych Kontaktów Kościelnych Patriarchatu Moskiewskiego, wydanie książki przez patriarchat świadczy o zbieżności stanowisk na temat Europy. Benedykt XVI i patriarcha Cyryl mają w pełni identyczne poglądy na temat współczesnych procesów społecznych, co stwarza ogromne pole do współpracy – powiedział rosyjski duchowny.

kb/ asianews

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: Cyryl, Europa, Joseph Ratzinger, kard. Joseph Ratzinger, KARDYNAŁ JOSEPH RATZINGER, listy pasterskie Papieża, Moskwa, new, News, Newsy, Ojciec Święty, OJCZYZNA, papa, Papież, Papież Benedykt XVI, Patriarcha, Patriarcha Cyryl, patriarchat, państwo, Ratzinger, Watykan, WIADOMOŚCI, zbiór

USA: dialog katolicko-żydowski

immigratoamico — Tue, 01 Dec 2009 22:43:15 +0000

Prozelityzm, rozumiany jako przymuszanie do konwersji bądź manipulacja, jest wypaczeniem autentycznego świadectwa wiary. Czytamy o tym w komunikacie końcowym po jesiennej sesji dialogu katolicko-żydowskiego, prowadzonego przez amerykański episkopat i Krajową Radę Synagog w USA. Jej tematem było pojęcie dialogu i świadectwa w perspektywie obu tradycji religijnych. Strona żydowska stwierdziła, że w judaizmie świadectwo ma o wiele mniejsze znaczenie niż w chrześcijaństwie. Formę świadectwa ma jednak zachowanie szabatu, które przypomina o stworzeniu świata przez Boga.

W obradach wiele miejsca poświęcono też nocie amerykańskiego episkopatu z 18 czerwca. Stwierdza się w niej m.in., że „chociaż udział chrześcijan w dialogu międzyreligijnym normalnie nie łączy się z otwartym zaproszeniem do chrztu i przystąpienia do Kościoła, to jednak chrześcijanin uczestniczący w dialogu zawsze daje świadectwo naśladowania Chrystusa, do którego z zasady wszyscy są wezwani”. Strona żydowska przedstawiła swoje zastrzeżenia do tej noty. Z kolei przedstawiciele amerykańskiego episkopatu wyrazili zaniepokojenie trudną sytuacją chrześcijan w Izraelu i na terytoriach okupowanych.

Na spotkaniu mówiono również o zapowiedzianej wizycie Benedykta XVI w rzymskiej synagodze. Z wydarzeniem tym obie strony wiążą wielkie nadzieje.

kb/ rv

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: BENEDYKT XVI, dialog, episkopat, Izrael, katolicy, Kościół katolicki, manipulacja, nadzieja, new, News, Newsy, papa, Papież, prozelityzm, Rzym, Synagoga, szabat, USA, WIADOMOŚCI, Wiadomość, świadectwo wiary

Patriarcha Konstantynopola ceni wysiłki Rzymu na rzecz jedności

immigratoamico — Tue, 01 Dec 2009 22:34:16 +0000

Drażliwa dla wyznawców prawosławia kwestia roli Biskupa Rzymu wywoływała w relacjach katolicko-prawosławnych gorszące spory. Rozwiązanie tego problemu oznaczałoby usunięcie poważnej przeszkody na drodze do jedności. Wskazał na to Bartłomiej I, spotykając się 30 listopada z kard. Walterem Kasperem, stojącym na czele watykańskiej delegacji na obchody ku czci św. Andrzeja, patrona patriarchatu Konstantynopola. Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan przekazał Patriarsze Ekumenicznemu przesłanie Benedykta XVI.

Bartłomiej podkreślił duże symboliczne znaczenie tej dorocznej wizyty. Jego zdaniem ukazuje ona, że Kościół rzymski pragnie czynić wszystko, co w jego mocy, aby odnaleźć jedność wiary i sakramentalną wspólnotę z prawosławnymi. Patriarcha Konstantynopola nawiązał do ostatniej sesji plenarnej katolicko-prawosławnej komisji dialogu teologicznego, która odbyła się w październiku na Cyprze. Podjęto na niej temat roli Biskupa Rzymu w Kościele pierwszego tysiąclecia. „Studium historii Kościoła w tym okresie pozwoli też ocenić dalszy rozwój wydarzeń, jaki nastąpił w drugim tysiącleciu – powiedział Bartłomiej I. – Niestety doprowadził on nasze Kościoły do większego oddalenia i nasilił podziały. Prawda jednak nie obawia się dialogu, ale przeciwnie, posługuje się nim jako środkiem, by dotrzeć do tych, którzy z różnych przyczyn nie chcą jej przyjąć” – dodał Patriarcha Ekumeniczny, przemawiając do watykańskiej delegacji.

ak/ asca
http://www.oecumene.radiovaticana.org

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Posted in BENEDYKT XVI, KOŚCIÓŁ, WIADOMOŚCI Tagged: Bartłomiej I, BENEDYKT XVI, Biskup, dialog, ekumenizm, Kasper, katolicy, Konstantynopol, Kościół katolicki, Kościół prawosławny, new, News, Newsy, papa, Papież, Patriarcha, prawosławni, Rzym, WIADOMOŚCI, Wiadomość