We Włoszech nie słabnie oburzenie decyzją Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, uznającego obecność krzyży w szkołach publicznych za naruszenie demokracji. Wyrok unijnego sądu potępiła jednomyślnie niemal cała scena polityczna z wyjątkiem komunistycznych ekstremistów. Senator Daniele Bosone z lewicowej Partii Demokratycznej nazwał go aktem negacjonizmu. Trzeba zakazać negowania chrześcijańskich korzeni Europy – podkreślił. Z kolei europarlamentarzyści z tej samej opozycyjnej partii przypominają, że europejscy sędziowie godzą we włoską konstytucję, która przewiduje obecność krzyży w miejscach publicznych.

Jeszcze bardziej radykalnie występują w tej sprawie politycy z prawicy. Mario Mauro, szef europarlamentarzystów z centroprawicowej partii Lud Wolności stwierdził, że europejscy sędziowie zachowują się jak najgorsze reżimy totalitarne. W istocie, we Włoszech po raz ostatni zdejmowano krzyże na polecenie nazistów. Wyrok trybunału krytykuje też eurosceptyczna Liga Północna, po raz kolejny oburzona arogancją unijnych urzędników. Jeden z liderów tej partii, Matteo Salvini, udał się dziś do Brukseli z 27 krzyżami, które przekaże unijnym komisarzom. „Nasza historia i nasze tradycje – stwierdził – nie są na sprzedaż”.

Zdziwienie i rozgoryczenie z powodu wyroku trybunału w Strasburgu wyraził także rzecznik prasowy Stolicy Apostolskiej ks. Federico Lombardi SJ. „Krzyż był zawsze znakiem miłości danej przez Boga, jedności i otwarcia na całą ludzkość – stwierdził włoskie jezuita. – Jest nam przykro, że traktuje się go jako znak podziału, wyobcowania, ograniczenia wolności. Bo krzyż tym nie jest. I nie tak odbierają go Włosi. Religia wnosi cenny wkład w rozwój moralny i duchowy. Stanowi też istotny element naszej cywilizacji. Usuwanie jej z wychowania młodzieży jest błędne i krótkowzroczne. Decyzja Trybunału nie przekonuje też do idei europejskiej, którą my włoscy katolicy od samego początku zdecydowanie popieraliśmy. Można odnieść wrażenie, że dąży się do zakwestionowania roli chrześcijaństwa w kształtowaniu tożsamości europejskiej, która była i nadal pozostaje bardzo istotna”.

W podobnym tonie zareagował również włoski episkopat. W wydanym wczoraj oświadczeniu biskupi napisali, że sędziowie kierowali się względami ideologicznymi. Decyzja trybunału nie jest wyrazem świeckości, lecz jej degeneracji w postaci laicyzmu. Dąży do oddzielenia tożsamości narodowej od jej duchowych i kulturowych źródeł – czytamy w oświadczeniu Episkopatu Włoch.

Z kolei ks. Aldo Giordano, stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy Radzie Europy zauważył, że ideologiczny wyrok trybunału w Strasburgu jest sprzeczny z oczekiwaniami większości obywateli. „Wydaje mi się, że Europa wystawia na szwank samą ideę europejskości, naraża na utratę kontaktu ze zwykłymi ludźmi – stwierdził watykański dyplomata. – Ten wyrok, według mnie, jest potwierdzeniem tej linii. Zamiast Europy, która stoi w służbie człowieka, narodów, ich tożsamości, a zatem potrafi nabierać tożsamości i wprzęgać ją do wspólnoty, mamy do czynienia z lękiem przed tożsamością, tradycjami. A zatem wydaje się, że tworzymy pustkę. Sądzę, że wyrok stosuje pojęcie laickości w znaczeniu wykluczającym. Od takiego rozumienia laickości odchodzi się w różnych krajach Europy, nawet, jeśli wcześniej było tam obecne. Dziwne jest więc, że teraz do niego wracamy. Laickość taka jest niebezpieczną pustką, która nie przekonuje. Tymczasem potrzebujemy laickości otwartej na każdy pozytywny wkład na rzecz społeczności, człowieka, tak aby stawić czoła największym problemom ludzkości”.

Wyrok Trybunału Praw Człowieka skrytykował też sekretarz generalny Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej COMECE ks. Piotr Mazurkiewicz. W jego przekonaniu sędziowie zamiast bronić wolności do religii forsują wolność od religii, czyli dążą do ateizacji przestrzeni publicznej. Gdybyśmy mieli być konsekwentni, to nie tylko należałoby usunąć krzyże z klas szkolnych, ale i kościoły, budynki sakralne, pomniki i inne przedmioty świadczące o dziedzictwie historycznym danego państwa czy narodu – zaznaczył sekretarz generalny COMECE.

kb/ rv, agi, ansa, kai
http://www.oecumene.radiovaticana.org

Krytycznie o wyroku sądu europejskiego zakazującego wieszania krzyży w szkołach włoskich wypowiedział się oficjalny przedstawiciel patriarchatu moskiewskiego przy strukturach Unii Europejskiej, igumen Filaret Buliekow. Według niego wyrok taki może „zdestabilizować Europę”.

„Europa może doświadczyć społecznej destabilizacji w związku z nasileniem się nastrojów sprzeciwu związanych z tym problemem. W tym przypadku nowym czynnikiem niestabilności może stać się interpretacja praw człowieka przez sąd europejski” – powiedział o. Filaret. Uważa on, że trybunał w Strasburgu wyrządził poważną szkodę koncepcji praw i wolności człowieka. Zgodnie z jego słowami wyrok sądu europejskiego ukazał „głęboki kryzys w pojmowaniu obrony praw ludzkich”. Ujawnił procesy zachodzące w Europie w ostatnich latach, usprawiedliwiające prawnie zjawiska i wydarzenia, takie jak np. wyłączenie z preambuły eurokonstytucji wzmianki o chrześcijańskich korzeniach Europy.

„Sąd w Strasburgu stworzył skrajnie niebezpieczny precedens. Dzisiaj domagają się zdjęcia krzyży ze ścian szkolnych w krajach kultury katolickiej. Jutro zażądają usunięcia chrześcijańskich znaków z historycznej, państwowej symboliki krajów europejskich. W pełni możliwym okażą się czasy, kiedy stosując podobną argumentację wysunie się żądanie usunięcia krzyży z tysięcy europejskich świątyń” – przestrzegł oficjalny przedstawiciel patriarchatu moskiewskiego przy strukturach UE.

W. Raiter. Moskwa

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Caritas Polska zaapelowała o pomoc dla Ukrainy, dotkniętej epidemią grypy. Na miejscu brakuje bardzo wielu podstawowych lekarstw, maseczek, szczepionek na grypę oraz leków na przeziębienie.

„Stąd apel Caritas do firm farmaceutycznych o przekazanie tego typu środków – mówi ks. Zbigniew Sobolewski, sekretarz Caritas Polska. – Również zwróciliśmy się z prośbą do naszego społeczeństwa o przekazywanie ofiar na rzecz pomocy dla osób dotkniętych epidemią grypy na Ukrainie. Od 1 do 10 listopada wszystkie SMS-y charytatywne, które wpłyną na numer 72 902, zostaną przekazane na zakup podstawowych lekarstw” – poinformował ks. Sobolewski.

Darowizny na pomoc Ukrainie można także przekazywać na konta Caritas Polska. Ich numery znajdują się na stronie www.caritas.pl.

R. Łączny, KAI
http://www.oecumene.radiovaticana.org

Czytając New York Times można odnieść wrażenie, że Amerykanie mają już drugą obok baseballu narodową rozrywkę, a mianowicie antykatolicyzm – napisał metropolita Nowego Jorku abp Thimothy Dolan w liście otwartym do redakcji dziennika. New York Times nie zgodził się jednak na jego publikację. Nowojorski metropolita żali się na systematyczne oczernianie Kościoła i wybiórcze podejście do wiadomości, co przejawia się m.in. w tym, jak dziennik informuje o skandalach seksualnych. Wycisza się czy pomija incydenty, do których doszło w niekatolickich wspólnotach religijnych bądź w instytucjach publicznych, natomiast wyciąga się i nadaje nieproporcjonalny rozgłos tym, które zdarzają się w Kościele, choć dotyczą one w zasadzie jego marginesu. Nawiązując do ostatnio opublikowanych artykułów, abp Dolan ubolewa m.in. z powodu nierzetelnej prezentacji papieskiej propozycji dla anglikańskich konwertytów. Kościół potrzebuje krytyki i chętnie ją przyjmuje, ale niech będzie ona sprawiedliwa – apeluje metropolita Nowego Jorku w liście do redakcji New York Timesa.

kb/ archny.org

http://www.oecumene.radiovaticana.org

URBI ET ORBI - Błogosławionych świąt Bożego Narodzenia!

24 grudnia Benedykt XVI będzie przewodniczył Mszy św. nocnej w uroczystość Bożego Narodzenia o 22.00, a nie jak zwykle o północy – wynika z opublikowanego dziś kalendarza papieskich ceremonii na listopad, grudzień i styczeń.
28 listopada Ojciec Święty będzie przewodniczył pierwszym nieszporom I niedzieli Adwentu w bazylice watykańskiej o godz. 17.00.

8 grudnia, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny papież zgodnie z tradycją złoży o 16.00 wieniec kwiatów przy figurze Matki Bożej na Placu Hiszpańskim.

Jak już wspomnieliśmy w Wigilię Bożego Narodzenia Benedykt XVI będzie przewodniczył Mszy św. o godz. 22.00 w bazylice watykańskiej, a następnego dnia w południe udzieli błogosławieństwa „Miastu i światu” na Placu św. Piotra.

W ostatni dzień roku kalendarzowego, 31 grudnia o godz. 18.00 Ojciec Święty będzie przewodniczył w bazylice watykańskiej I nieszporom Uroczystości Najświętszej Bożej Rodzicielki i dziękczynieniu za łaski minionego roku. Natomiast 1 stycznia o godz. 10.00 odprawi tam Mszę św.

Benedykt XVI będzie tam też sprawował Eucharystię 6 stycznia, w uroczystość Objawienia Pańskiego.

Natomiast 10 stycznia, w uroczystość Chrztu Pańskiego papież udzieli chrztu dzieciom w Kaplicy Sykstyńskiej.

Ostatnią uroczystością liturgiczną, której będzie Ojciec Święty przewodniczył w styczniu są nieszpory sprawowane w bazylice św. Pawła za Murami 25 stycznia, w święto Nawrócenia Apostoła Narodów. Tego dnia kończy się też doroczny Tydzień Modlitw w Intencji Jedności Chrześcijan.
st (KAI) / Watykan
–
Katolicka Agencja Informacyjna
ISSN 1426-1413; Data wydania: 28 października 2009
Wydawca: KAI; Red. naczelny: Marcin Przeciszewski

http://franciszkanska3.pl

WEBCAM

Czy twój partner uważa, że musi najpierw cię wychować i narzuca ci zasady postępowania?

Nie istnieje miłość, która wolna byłaby od kryzysów. Nie jest to jednak złe, bo oznacza, że życie we dwoje jest czymś dynamicznym, co ma zarówno swoje okresy zastoju, jak i wzrostu. Daje szansę rozwijania swojej tożsamości, bo możemy niejako przejrzeć się w drugim człowieku.

W każdym związku przychodzą myśli o rozstaniu, zwłaszcza jeśli często dochodzi do kłótni. To zupełnie normalne. Jednak jeśli myśli te nie ustępują, wtedy nad związkiem zaczyna ciążyć miecz Damoklesa. Ostateczne rozstanie jest często konieczne wtedy, gdy nie pomagają „małe rozstania” w dniu powszednim. To znaczy, kiedy nie potrafimy rozdzielić się w drobiazgach – wyznaczyć granic, zawierać kompromisów, nazwać rzeczy niedopowiedzianych, znajdować rozwiązań, które zadowolą obie strony. Tam, gdzie te wszystkie próby naprawienia związku nie pomogą, może pomóc w końcu tylko jedno – rzeczywiste rozstanie.
Na poważny kryzys związku wskazują trzy objawy. Mogą być one początkiem szeregu innych konfliktów:

1. Żadne z partnerów nie czuje się już jednakowo ważne.
2. Zakłócenie proporcji między dawaniem a braniem. Poczucie, że więcej dają, niż biorą, mają głównie kobiety.
3. Wyraźna dysharmonia w proporcjach pomiędzy dystansem i bliskością dawaniem wsparcia a umiejętnością pozostawiania.

Te kryteria pomogą ci ocenić stan twojego związku. Nie jest on najlepszy, jeśli:

• Twój partner decydując o czymś, nie uwzględnia twojego punktu widzenia albo sam podejmuje decyzje ważne dla waszej wspólnej przyszłości;
• Twój partner nie dotrzymuje dużych ani małych obietnic – nie angażuje się zbytnio w wasz związek;
• Twój partner cię zdradza, obgaduje przed innymi, nie stawia waszego związku na pierwszym miejscu, nigdy nie ma czasu na wasze wspólne sprawy, nie uczestniczy w nich, jest nielojalny;
• Twój partner cię ogranicza, ciągle beszta, narzuca ci swą wolę, wybucha, jeśli nie robisz tego, co on chce, nie daje waszemu związkowi żadnej pewnej podstawy;
• Twój partner uważa, że musi najpierw cię wychować i narzuca ci zasady postępowania, na domiar stale cię upokarza;
• Twój partner nie chce być dorosły, zbyt często sięga po alkohol, nie potrafi się kontrolować, błahe powody wystarczają, by demolował mieszkanie, a ty nie potrafisz go już szanować;
• Twój partner nie jest w stanie zawrzeć kompromisu dla dobra waszej wspólnoty albo nie potrafi zaakceptować nowych, niekorzystnych okoliczności, które zmieniają wasze życiowe plany ani uczestniczyć w ważnych wspólnych życiowych zamierzeniach.
• Nie istnieje nic – poza dziećmi – co was jako parę wspólnie interesuje, ani nie macie sobie nic do powiedzenia; brakuje bazy dla wspólnej wymiany myśli;
• Nie umiecie się razem śmiać, z waszego związku znikł humor;
• Nie znosicie się fizycznie, nie lubicie swojego zapachu, nie przytulacie się już.

Jeśli odpowiedzi na te pytania ujawniają dysproporcję pomiędzy „powinien” i „ma”, musisz zdecydować, jak dalece możesz się dopasować, co możesz zmienić, żeby poprawić wasze wzajemne stosunki. Zastanów się, jakie niedostatki, które wyzwalają w was złe emocje, wynikają z charakteru was obojga i stanowią wasze „niezniszczalne” wyposażenie. Na jakie ustępstwa możesz się zgodzić, jakie ofiary jesteś w stanie ponosić. Odpowiadając na powyższe pytania, powinnaś również samą siebie poddać uczciwej, szczerej analizie bez upiększeń.

Im więcej problemów dotyka twój związek, tym poważniej powinnaś rozważyć możliwość zerwania. Decydujące jest przy tym, czy jako partnerzy jesteście gotowi dać sobie jeszcze jedną szansę i wspólnie szukać sensownych rozwiązań. Niektórzy zwracają się w takich sytuacjach po pomoc profesjonalną. Jednak efekty terapii par są według najnowszych danych raczej skromne. O poprawie w związku mówi mniej niż połowa par szukających pomocy u terapeuty, a nawet i u nich po pewnym czasie odżywają dawne problemy, ponieważ jednemu z partnerów nie udaje się zmienić swego postępowania. A jeśli raz pojawiły się myśli o rozstaniu, zazwyczaj już nie ucichną.

http://www.deon.pl

www.deon.pl – jezuici uruchomili portal internetowy

Nowocześnie o życiu i Kościele – pod takim hasłem wystartował nowy portal społecznościowo-informacyjny Deon.pl, prowadzony przez jezuitów. Głównym założeniem twórców portalu, Wydawnictwa WAM i Prowincji Polski Południowej Towarzystwa Jezusowego, jest łączenie tematów życia codziennego z wiarą i religią.

Użytkownicy portalu Deon.pl znajdą w nim aktualne informacje z kraju i ze świata, z polityki, gospodarki, sportu, kultury i nauki, informacje i tematy z zakresu popularnie i szeroko pojętej psychologii dnia codziennego, rodziny, zainteresowań i hobby, zdrowia i urody, kultury i rozrywki, a obok tego aktualności i informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie, teksty o tematyce religijnej, duchowej, teologicznej, filozoficznej i ekumenicznej. Dzięki nowoczesnej technologii Web 2.0 portal daje internautom możliwość wyrażenia i prezentacji siebie, pisania artykułów, podejmowania dyskusji, pisania bloga, tworzenia własnych galerii zdjęć, zawierania znajomości – czyli tworzenia społeczności.

„Większość portali internetowych tematykę związaną z Kościołem i wiarą traktuje bardziej niż marginalnie. Chcielibyśmy wprowadzić na tym polu równowagę. W Kościele dzieje się bowiem wiele dobrego i ważnego, jednak tego typu informacje nie zawsze docierają do szerszego grona odbiorców” – tłumaczy menadżer portalu Deon.pl, ks. Artur Demkowicz SJ. Jezuicki portal adresowany jest do osób w wieku od dwudziestu pięciu do pięćdziesięciu pięciu lat, które chcą mieć dostęp do codziennych informacji, ale interesuje je także to, co dzieje się w Kościele. „Nasz portal kierujemy do aktywnych zawodowo, czyli ludzi pracujących, mających rodziny; ludzi, którzy wyjeżdżając rano do pracy, chcą wiedzieć, czy zabrać ze sobą parasol, czy nie, ale także chcieliby otrzymać w prosty sposób informacje o tym, co się dzieje w świecie – świeckim i kościelnym” – mówi ks. Demkowicz. „Nowością naszego portalu ma być to, że o sprawach świeckich i kościelnych będziemy się starali pisać podobnym językiem” – zapewnia.

Twórcy portalu chcą współpracować z polskimi agencjami informacyjnymi, Radiem Watykańskim i mediami polonijnymi w Stanach Zjednoczonych. W serwisie informacyjnym polscy jezuici będą korzystali także z serwisu afrykańskiego księży kombonianów poświęconego Afryce oraz z innych katolickich serwisów internetowych z Azji czy Ameryki Północnej i Południowej. W planach jest udostępnienie księgozbioru Wydawnictwa WAM i współpraca z innymi wydawnictwami.

M. Dobrzyniak, Kraków

http://www.oecumene.radiovaticana.org

W wieku 83 lat zmarł w Rzymie Camillo Cibin, legendarny szef żandarmerii watykańskiej za pontyfikatu Jana Pawła II. Był przy nim w chwili zamachu na Placu św. Piotra 13 maja 1981 r. Po tej tragedii Cibin złożył rezygnację, czując się winny temu, że jej nie zapobiegł. Papież jednak jego dymisji nie przyjął. W rok później w Fatimie odkupił swoją winę. Jego błyskawiczna reakcja zatrzymała wymierzony w Jana Pawła II nóż fanatyka, który jedynie zranił Papieża.

Pochodzący z regionu Veneto Cibin w służbach policyjnych Watykanu przepracował 58 lat. Czuwał nad bezpieczeństwem pięciu ostatnich papieży. Był żonaty i miał trójkę dzieci. Ze względu na wyjątkowe predyspozycje i oddanie Janowi Pawłowi II nazywany był jego „aniołem stróżem”. Znany był również ze swej dyskrecji i nadzwyczajnej odpowiedzialności. Był przy Janie Pawle II w czasie jego najtrudniejszych wizyt zagranicznych oraz wakacyjnych przechadzek w Dolomitach. Jego wysportowana sylwetka na zawsze kojarzona będzie z pontyfikatem Papieża – Polaka.

se/ efe, kna, ansa

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Ponad 40 organizacji pro-life zorganizowało w Madrycie wielką manifestację przeciwko liberalizacji aborcji.

Według organizatorów, w proteście przeciw legalizacji aborcji mogło wziąć udział około 2 milionów osób.

Uczestnicy odrzucają projekt ustawy lewicowego rządu Jose Luisa Rodrigueza Zapatero, dopuszczający przerywanie ciąży na życzenie do 14. tygodnia oraz do 22. tygodnia w przypadku nieprawidłowości w rozwoju dziecka albo zagrożenia dla życia kobiety. Sprzeciw manifestantów budził także zapis, że 16-latki mogą poddać się aborcji bez wiedzy i zgody rodziców.

Demonstrujący oskarżyli rząd, że całkowicie depenalizuje praktykę aborcji i uznaje ją za prawo. Tymczasem rząd premiera Zapatero oskarża prawicę o hipokryzję. Przypomina, że przez osiem lat rządów prawicy, kiedy premierem był Jose Maria Aznar, w Hiszpanii przeprowadzono 500 tys. aborcji i ówcześni rządzący nigdy nie wnioskowali o zniesienie prawa do przerywania ciąży.

http://www.pro-life.org.pl

Wystawienie Całunu Turyńskiego będzie szczególną okazją do kontemplowania tego tajemniczego Oblicza, które w ciszy przemawia do ludzkich serc. To zachęta Benedykta XVI do pielgrzymki do Turynu, gdzie w przyszłym roku odbędzie się nadzwyczajne wystawienie Całunu na widok publiczny. Uroczystości rozpoczną się 10 kwietnia przyszłego roku i potrwają do 23 maja. Kolejna możliwość zobaczenia tajemniczych relikwii będzie dopiero w roku jubileuszowym 2025.

By otrzymać wejściówkę konieczne jest zrobienie rezerwacji internetowej od 1 grudnia 2009 r. lub telefonicznej od 1 stycznia 2010 r. Informacje dla pielgrzymów zgromadzono na stronie internetowej: www.sindone.org. Zorganizowano też zupełnie nowy sposób nawiedzenia relikwi, spodziewając się sporego zainteresowania. Dodatkową atrakcją, jak zdradzają organizatorzy, będzie wystawa sztuki sakralnej ukazująca oblicze Chrystusa począwszy od renesansu.

Benedykt XVI w czasie spotkania z pielgrzymami z diecezji piemonckiej wyraził pragnienie odwiedzenia Turynu, gdy będzie tam wystawiany Całun. Papieska wizyta w tym mieście nie jest jeszcze oficjalnie potwierdzona.

se/ rv

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Czy nastały trudne czasy dla pokory? Dlaczego pokora stała się niepopularna? Czy święci byli pokorni, czy może raczej niepokorni? W październikowym LIŚCIE zatytułowanym „Trudne czasy dla pokory” o. Jacek Prusak, jezuita i psychoterapeuta tłumaczy, dlaczego zafałszowało się rozumienie pokory. Słowo pokora (łac. humilitas), pochodzi od łac. humus, co oznacza ziemię. A więc – zdaniem o. Jacka Prusaka – być pokornym to stać twardo na ziemi, przyjmować prawdę o sobie i świecie, nie udawać i nie uciekać przed rzeczywistością. Średniowiecznej ascetyce zawdzięczamy jednak inne rozumienie pokory: człowiek pokorny to ktoś, kto jest bierny, uległy, posłuszny. Niestety przetrwało ono do dziś. We współczesnym świecie nastawionym na sukces i przebojowość tak rozumiana pokora jest nie do przyjęcia.

W numerze czytelnik znajdzie także wywiad z ks. prof. Grzegorzem Rysiem, historykiem Kościoła, rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie o tym, czy święci byli pokorni, jak powinniśmy czytać dawne życiorysy, czy media ukazują prawdziwy obraz Jana Pawła II. Według ks. Grzegorza Rysia „w poszukiwaniu prawdy o Janie Pawle II nie chodzi o to, żeby mówić o nim czy jego pontyfikacie krytycznie lub entuzjastycznie, ale żeby mówić prawdę”. Ks. Grzegorz Ryś zwraca także uwagę na konieczność sięgania do źródeł w poszukiwaniu informacji o świętych, bowiem tylko w oparciu o nie możliwe jest poznanie, kim byli święci, z jakimi problemami się zmagali, jaka była ich droga do Boga. O św. Karolu de Foucauld, który na przekór opiniom przyjaciół i bliskich zawierzył swoje życie Bogu i samotnie mieszkał na pustyni opowiada Beata Legutko w tekście zatytułowanym „Zrozumieli go po śmierci”. O niepokornej świętej, kobiecie, która nie bała się krzyczeć na papieży – Katarzynie Sieneńskiej – pisze Anna Zajchowska, mediewistka. Czy można spotkać niepokornych świętych? Jak ich rozpoznać? Wydaje się, że tak. Jeśli ktoś miałby wątpliwości, to czytając tekst o Doroty Day – „Świętej czasów kryzysu” autorstwa Joanny Petry Mroczkowskiej, czytelnik znajdzie zaskakującą odpowiedź.

Zapraszam do lektury październikowego LISTU!

A. Dąbrowska, List
http://www.oecumene.radiovaticana.org

Abp Zygmunt Szczęsny Feliński ogłoszony świętym

Abp Feliński, metropolita warszawski, po 20 latach wygnania, spędzonych w głębi Rosji w Jarosławiu nad Wołgą (1863-1883), został przeniesiony przez Papieża Leona XIII, 15 marca 1883 r., ze stolicy arcybiskupiej warszawskiej na tytularną stolicę Tarsu, tego miasta, które było miejscem urodzenia św. Pawła, Apostoła Narodów. Obok tego zewnętrznego podobieństwa do św. Pawła dostrzegamy podobieństwo duchowe.

Abp. Feliński pragnął, naśladować Chrystusa i osiągnąć taki stan ducha, by za przykładem Apostoła Narodów, powiedzieć: “Żyję ja, już nie ja, żyje we mnie Chrystus”. Na wzór św. Pawła chciał się stać wszystkim dla wszystkich, a będąc pogodnego usposobienia – podobnie jak Apostoł z Tarsu – często zachęcał: zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie, w każdym położeniu dziękujcie, ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie; wszystko badajcie, a co szlachetne – zachowujcie (por. Tess. 5, 16-22).

Bł. abp Feliński był człowiekiem, którego cechowała głęboka wiara i bezgraniczne zawierzenie Opatrzności Bożej, a obok tego jaśniała jego miłość i miłosierdzie wobec człowieka. Jego 73-letnia droga życiowa – od domu rodzinnego w Wojutynie na Wołyniu (ur. 1. list. 1822), poprzez studia uniwersyteckie w Moskwie i Paryżu oraz seminaryjne w Żytomierzu, uwieńczone kapłaństwem w Petersburgu (1855), poprzez promocję biskupią (1862) i niezwykle trudny okres pasterzowania w Warszawie – zakończony 20-letnim zesłaniem (1863-1883), aż po znojną 12-letnią pracę wiejskiego duszpasterza w Dźwiniaczce na Podolu i cichy zgon w Krakowie (17 września 1895), pozostawiły niezatarte ślady w dziejach Narodu polskiego i w historii Kościoła katolickiego.

- Wpływ na otoczenie. Feliński jako młody człowiek, potem kapłan, biskup wywierał znaczny wpływ na swoje otoczenie. Rodzice pokładali w nim największe nadzieje, studenci w Moskwie podziwiali jego “serce niewinne, życia i miłości pełne”, jego opiekun Zenon Brzozowski uważał go za człowieka o wysokich wartościach moralnych. Świadkowie jego życia w Paryżu zanotowali: “głęboko religijny”, “kształcący się pilnie”, “młodzieniec idealny”, “świątobliwy”, “czysta i zacna dusza”. Juliusz Słowacki nazywał go “skarbem” i “brylantem”, pisał o nim: “postępki jego były anielskie, wiedza rozkwitająca, stanie się kiedyś chwałą naszą”, a nawet w proroczej wizji powiedział mu kiedyś, że “widział nad jego głową jasno świecącą gwiazdę, a u stóp jego rozmodlone tłumy w świątyni” (1848).

W Akademii Duchownej w Petersburgu abp Hołowiński wielkie nadzieje pokładał w nim ze względu na jego głębokie życie wewnętrzne i moralność bez skazy. Feliński był ostatnim księdzem wyświęconym przez tego wybitnego Pasterza, podczas jego ostatniej Mszy św. (8 września 1855). Według Adriana Boudou “wraz ze świętym namaszczeniem ten wielki Arcybiskup przekazał młodemu kapłanowi cząstkę swej wielkiej duszy”. A Feliński dodał, że namaścił jego ducha miłością Kościoła i wiarą w czuwającą nad nim Opatrzność.

O życiu Felińskiego i jego pracy w kościele św. Katarzyny w Petersburgu pozostała znamienna opinia, przesłana do Rzymu: “jest … młodym, ma zaledwie 36 lat, lecz przez te 2 lata, które spę¬dził w naszej parafii, po¬trafił pozyskać zaufanie i szacunek wszystkich tutejszych katolików. Pełen godności, skromności, roztropności, a przy tym bar¬dzo praco¬wity i wykształcony, posiada on wielkie zalety do¬brego, a raczej doskonałego kapłana, nie mamy lep¬szego odeń” (1857). To tam, dwa lata po święceniach, założył Schronisko dla sierot i zgromadzenie zakonne pod nazwą Rodzina Maryi, które jest trwałym jego dziełem.

Znany jest wyjątkowy wpływ ks. Felińskiego na środowisko w Petersburgu, na alumnów Akademii Duchownej i na świeckich poza murami tej uczelni. Uważano go za “apostoła pełnego pokory, nauki i kultury”, za “opiekuna ubogich i sierot”, za “wspaniałego człowieka” i “godnego kapłana”, “za najlepszego księdza w Rosji”. “Śmiało rzec możemy – pisano o nim – że prócz erudycji i wrodzonego rozsądku rozwiniętego nauką posiada jeszcze przymiot niezrównany i droższy nad wszystkie zdobycze nauki i rozumu: oto jest kapłan w pełnym, najdostojniejszym znaczeniu tego wyrazu, tj. człowiekiem cichym, pełnym bojaźni Bożej, prawdziwie pobożnym, który poświęcił siebie na usługi ludzkości, bezinteresownie, bezwarunkowo” (“Poczta Północna”, 20 lutego 1862). 
Te opinie docierały do Watykanu. Bł. papież Pius IX, mianując ks. Felińskiego arcybiskupem warszawskim (6 stycznia 1862), wypowiedział wiele pochwał pod adresem nominata, “jakich nie dostąpili … najsłynniejsi ówcześni biskupi”.

Abp Feliński jechał do Warszawy z trwogą w sercu, ale też z ufnością w pomoc Opatrzności i z pragnieniem “spełnienia woli Bożej”. Niektórzy uważali, że w tak trudnych okolicznościach nie powinien przyjmować nominacji. Ten problem rozważał sam elekt, skoro w swoim liście pasterskim zamieścił słowa: “Przyjąłem, bo wierzę, że gdzie Pan wzywa, tam Pan też sprawować wszystko będzie. Przyjąłem, bo wierzę, że moc Boża, co nie potrzebuje ani mądrości, ani siły, ani talentów naszych, jedno dobrej a posłusznej woli, przez najlichsze nawet byle posłuszne narzędzie, najcudowniejsze dzieła do skutku doprowadzić może”. A przytaczając przykład dwunastu rybaków powołanych przez Chrystusa do głoszenia Ewangelii, dodał: “Moc zaś Boża nie odmienia się nigdy, bo Chrystus jeden, wczoraj i dziś, tenże na wieki. Miejmy tylko wiarę Apostołów, a i przez nas nie omieszka Pan podobnych cudów dokonać, mimo całą nieudolność naszą”. Niejednokrotnie powtarzał: “wierzę niezachwianie w sprawiedliwe rządy Opatrzności”. Uważano, że otrzymał “od Boga wielką ufność w po¬moc Opatrzności”; “ma wiarę mocną, że jest narzędziem Opatrzności… Stąd działa śmiało i stanowczo, … wszelki dobry skutek miłosierdziu Bożemu przypi¬suje”. Jego działalność i przykład gorliwości kapłańskiej wpłynęły na odrodzenie religijne i moralne całej Metropolii.
W Warszawie, pomimo kontrowersji politycznych, nominacja ks. Felińskiego została przyjęta przez katolików jako “dar Opatrzności”, znak łaski i wielkiego “miłosierdzia Bożego”. Świątobliwy kapucyn o. Prokop Leszczyński z radością pisał: “A toż to w czasach najświetniejszych i najpomyślniejszych Kościoła, takiego człowieka na arcybiskupa ze świecą trzeba było szukać! Cóż to więc za niepojęte, nieprzebrane miłosierdzie Boskie nad nami, żeśmy go dostali”. A błogosławiony o. Honorat Koźmiński, odczuł w jego rządach w Archidiecezji – “wiew Ducha Świętego”.

Godne podziwu jest życie i działalność apostolska Arcybiskupa na zesłaniu. Wiara, połączona z ufnością w Opatrzność Bożą była stałym i mocnym dla niego oparciem. Jego pobyt w głębi Rosji, choć przykry z powodu osierocenia archidiecezji warszawskiej, stał się błogosławieństwem Bożym dla katolików Jarosławia i dla tysięcy wygnańców polskich na Syberii. Uważano, że “jako wzór świętości i wyznawstwa jaśnieje bielszy od śniegów, które go otaczają”. Szanowali go i czcili mieszkańcy Jarosławia, katolicy, prawosławni, muzułmanie. Na tamtych terenach utrwalił ducha polskiego i katolickiego w trzech pokoleniach. Nawet po jego wyjeździe z Jarosławia, ludzie przechodząc koło domu w którym mieszkał, zdejmowali nakrycia głowy, żegnali się, mówiąc: “tu mieszkał święty biskup polski”. Taką praktykę zastał jeszcze ks. Marian Tokarzewski w 1913 r.

 Powrót abp. Felińskiego z zesłania poprzedziła do kraju opinia o jego świętości. Po manifestacyjnych powitaniach we Lwowie, Krakowie, Rzymie, zamieszkał w galicyjskiej wsi Dźwiniaczka pod zaborem austriackim, na terenie archidiecezji lwowskiej, poświęcając się duszpasterstwu wśród ludu wiejskiego, dziełom dobroczynnym, rozwojowi Zgromadzenia Rodziny Maryi oraz pracy literackiej. Polacy i Ukraińcy, otaczali go wielką czcią i szacunkiem, uważali za “kapłana świętego”, a jego pobyt w Dźwiniaczce za wielki “zaszczyt dla jej mieszkańców”, za “błogosławieństwo Boże”.

 - Łaski i cuda. Współcześni, patrząc na życie Z. Sz. Felińskiego, mówili, że jest pełen Ducha Bożego, że przez jego usta przemawia Bóg, że wszędzie, gdzie przyszło mu żyć i pracować wnosił ducha odrodzenia religijnego i moralnego, ducha zawierzenia Opatrzności Bożej, ducha przemiany, ducha pojednania, braterstwa i pokoju. Za jego przyczyną jeszcze za jego życia wiele osób doznało pomocy duchowej i materialnej, różnych łask i uzdrowień. Przypisywano je skuteczności jego modlitw, błogosławieństwom otrzymanym od niego. Naoczni świadkowie twierdzą, że jego nauki, rady, upomnienia, otrzymane w konfesjonale, lub podczas osobistych spotkań, wnosiły do ich serc pokój i radość, nadzieję w pomoc Opatrzności. Po spowiedzi u niego nawet zatwardziali grzesznicy nawracali się i zrywali z nałogami, bo odczuwali, że on więcej cierpiał nad ich grzechami niż oni sami; po spowiedzi u niego mówili: “Teraz, to jakby dych święty wstąpił do naszych serc, do naszych domów”.

Ta cześć wzmogła się jeszcze bardziej po jego śmierci (17 września 1895). Po uroczystym pogrzebie w Krakowie, jego ciało przez 25 lat spoczywało na cmentarzu w Dźwiniaczce. Społeczeństwo jednak żałowało, “że zwłoki jego nie pozostały w Krako¬wie”, bo matki Polki miałyby okazję przy¬prowadzać swe dzieci do jego grobowca i uczyć je, na jego przykładzie, jak służyć Bogu i ludziom, “kapłani mie¬liby też dotykalną naukę na długie wieki z tego za¬cnego i świętego żywota” (Kalendarz Katolicki Krakowski, 1896). Ci, co o nim mówili – dodawali: “święty człowiek”. 
“Donoszą mi, że się ogromne cuda objawiają na grobie Arcybiskupa Felińskiego i przez rzeczy przez niego noszone”, pisała bł. m. Marcelina Darowska do swoich sióstr (1896). Wiele osób odzyskało zdrowie dzięki użyciu wody ze “źródełka Arcybiskupa” w Dźwiniaczce, której przypisywano uzdrawiającą moc. Sława świętości abp. Felińskiego i łaski otrzymywane od Boga za jego wstawiennictwem, przyczyniły się do starań o wyniesienie go na ołtarze, prowadzonych od 1965 r. w Warszawie, a od 1984 r. w Rzymie. Spośród licznych uzdrowień dwa wydarzenia zostały zatwierdzone: jeden do beatyfikacji, drugi do kanonizacji.
Jan Paweł II dokonał beatyfikacji abp. Felińskiego – 18 sierpnia 2002 r. w Krakowie.

- Światło wiary, nadziei i miłości. Bł. abp. Felińskiego już za życia często przyrównywano do gwiazdy jasno świecącej, do meteora, który jak błyskawica przemknął nad chmurnym niebem warszawskim, do lampy jaśniejącej światłem Chrystusa na wygnaniu i rzucającej blask na krańce ziemi (1873), do światła, które zajaśniało w dalekiej Dźwiniaczce. O jego śmierci napisano, “zgasła jedna z gwiazd naszego Kościoła”. W odezwie Kurii Metropolitalnej Lwowskiej, znalazły się słowa: “Są ludzie podobni gwiazdom, których wprawdzie nie widzimy, a jednak ze światła ich korzystamy. Takim człowiekiem był niezaprzeczenie ks. abp. Zygmunt Szczęsny Feliński” (Kurrenda – 1896, n.4, 16).

Słowa te, wypowiedziane przed laty, nie straciły na swej aktualności. I dziś, pomimo upływu czasu, ze słów abp. Felińskiego, z jego płomiennego ducha, z przykładu jego życia – promieniuje światło wiary, światło nadziei, światło gorącej miłości Boga, Kościoła, Ojczyzny, każdego człowieka; światło, które oświeca, ogrzewa, umacnia, pociesza, dodaje odwagi, prowadzi poprzez trudy życia, do wiecznego światła, do Chrystusa. 
Każdy może zaczerpnąć coś z tego światła na drogę własnego życia.

8. S. Teresa Antonietta Frącek RM, Postulatorka procesu kanonizacyjnego bł. Abp. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, Zaufał Opatrzności Bożej

 www.archidiecezja.warszawa.pl

Audiencja ogólna: benedyktyński ideał pracy i modlitwy propozycją dla każdego chrześcijanina.

Benedyktyński ideał życia, łączący pracę z modlitwą, może być obrany przez każdego chrześcijanina – podkreślił Benedykt XVI w czasie środowej katechezy 14 października. Papież poświęcił ją Piotrowi Czcigodnemu, jednemu z najbardziej znanych opatów z Cluny. Opactwo to słynęło – jak zaznaczył – z piękna i splendoru, które wyrażało się przede wszystkim w liturgii, stanowiącej uprzywilejowaną drogę do Boga.

Piotr Czcigodny urodził się około 1094 r. w francuskim regionie Owernii. W młodym wieku wstąpił do zakonu benedyktynów. Znany ze swej rygorystycznej ascezy, pobożności, pokory i prawości, w 1122 r. zostaje wybrany opatem w Cluny. Wiele czerpał z duchowości Bernarda z Clairvaux, którego nazywał „światłem Kościoła”. Był szczególnym czcicielem Eucharystii i Matki Bożej. Jego pisma o Najświętszym Sakramencie należą do arcydzieł literatury eucharystycznej.

Choć Piotr Czcigodny kierował opactwem w trudnych dla niego chwilach, potrafił sprostać temu zadaniu, ponieważ zdolności mediacyjne i dobry charakter zjednywały mu zaufanie wszystkich, zwłaszcza powierzonych jego pieczy mnichów – zaznaczył Papież. Swą myślą wykraczał jednak daleko poza mury klasztorne. Troszczył się o wszystkie członki Ciała Chrystusa. Przejmował się także losem tych, którzy znajdowali się poza Kościołem, a w szczególności żydów i muzułmanów. Aby poznać tych ostatnich, polecił przetłumaczyć Koran.

Piotr Czcigodny to jednak przede wszystkim wzór świętości monastycznej. „Dla niego ideał monastyczny polega na trwałym przylgnięciu do Chrystusa w życiu klasztornym, które cechuje pokora, pracowitość, cisza, kontemplacja i nieustanne oddawanie chwały Bogu – powiedział Papież. – Pierwszym i najważniejszym obowiązkiem mnicha jest uroczysta liturgia, dzieło niebios, najbardziej ze wszystkich pożyteczne. Powinna jej towarzyszyć lektura duchowa, medytacja, modlitwa osobista i dyskretna pokuta. Dzięki temu całe życie zostaje przeniknięte głęboką miłością do Boga i bliźnich. Ten styl życia, połączony z codzienną pracą, jest ideałem dla mnicha, ale w dużej mierze może być też stylem życia każdego chrześcijanina, który chce być prawdziwym uczniem Chrystusa – dodał Ojciec Święty.

Na Placu św. Piotra przybyło ponad 2 tys. Polaków. Zwracając się do nich, Benedykt XVI nawiązał jeszcze do niedzielnych kanonizacji.

„Bardzo serdecznie pozdrawiam pielgrzymów polskich, a szczególnie Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi i uczestników niedzielnej kanonizacji Abp. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Wraz z wami cieszę się tym nowym polskim świętym. Naśladujcie jego odwagę, żywą wiarę i zaufanie Bożej Opatrzności. Niech on wyjedna wam obfitość Bożych łask i pomyślność waszej Ojczyzny. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”.

kb/ rv

http://www.oecumene.radiovaticana.org/

Prezydium episkopatu Brazylii ogłosiło deklarację o klauzuli sumienia jako podstawowym prawie człowieka. Chodzi o możliwość sprzeciwu, aby móc postępować zgodnie ze swoim sumieniem czy wyznawaną wiarą, zwłaszcza w kwestii ochrony życia. Biskupi wyrazili również oburzenie z powodu zabójstwa włoskiego misjonarza pełniącego posługę wśród biednych w Manaus.

Biskupi w ogłoszonej deklaracji odwołują się do soborowej Konstytucji o Kościele we współczesnym świecie Gaudium et spes, która odkreśla sumienie, jako tabernakulum człowieka, w którym odbywa się spotkanie z Bogiem i gdzie słyszy się Jego głos.

Nawiązując do aktualnej rzeczywistości brazylijskiej episkopat zauważa występujące w niej różne koncepcje odnośnie człowieka i jego godności. Często ten, kto broni życia i promuje sprawiedliwość spotyka się ze sprzeciwem lub oporem. W takich przypadkach, kierowani ideałem chrześcijańskim nie możemy ulegać jakiejkolwiek formie nacisku lub ostudzać nasz zapał wobec trudności, jakie ciągle napotykamy – podkreślają biskupi.

Pasterze Kościoła przypominają podstawową prawdę o tym, że „każdy człowiek ma prawo wyrażać sprzeciw wszędzie tam, gdzie występuje nieposzanowanie wymagań moralnych, podstawowych wartości etycznych czy też wyznawanej wiary. Dlatego też nikt z tego powodu nie może być ukarany lub zmuszany do działania niezgodnego z tym, co wyraża jego sumienie. W pewnych okazjach z głęboką determinacją należy powiedzieć: „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi” (Dz 5, 29) – z naciskiem podkreślają brazylijscy biskupi.

Z. Malczewski TChr, Brazylia
http://www.oecumene.radiovaticana.org

Zwracając się po Mszy do młodzieży w Starym Bolesławcu, Benedykt XVI wskazał, że prawdziwą, wyczerpującą i zadowalającą odpowiedź na jej pragnienie szczęścia daje tylko Chrystus. To On wychodzi każdemu na spotkanie.

„Kołacze do drzwi waszej wolności, by być przyjęty jak przyjaciel. Chce was uszczęśliwić, napełnić człowieczeństwem i godnością. To jest wiara chrześcijańska: spotkanie z Chrystusem, żywą Osobą, która daje życiu nowy horyzont i zdecydowany kierunek. A kiedy serce młodego człowieka otwiera się na Jego Boże plany, bez trudu rozpoznaje Jego głos i idzie za Nim. Jezus ponawia stale zachętę, byście byli Jego uczniami i świadkami. Wielu z was powołuje do małżeństwa i przygotowanie do tego sakramentu jest prawdziwą drogą powołania. Społeczeństwo potrzebuje rodzin chrześcijańskich, rodzin świętych! A jeśli Pan woła, byście poszli za Nim w kapłaństwie czy życiu konsekrowanym, nie wahajcie się Mu odpowiedzieć. Szczególnie w tym Roku Kapłańskim apeluję: bądźcie uważni i gotowi pójść za wezwaniem Jezusa do oddania życia służbie Bogu i Jego ludowi. Kościół, także w tym kraju, potrzebuje licznych świętych księży i osób całkowicie poświęconych Chrystusowi, Nadziei świata!

Słowo nadzieja, do którego często powracam, łączy się z młodością. Wy, drodzy młodzi, jesteście nadzieją Kościoła! Oczekuje on, że staniecie się posłańcami nadziei, jak w ubiegłym roku w Australii, na Światowym Dniu Młodzieży, wielkiej manifestacji wiary młodych, którą dane mi było przeżyć osobiście i w której wzięli udział niektórzy z was. Liczniej będziecie mogli przybyć do Madrytu w sierpniu 2011 r. Zapraszam was już teraz na to wielkie spotkanie młodych z Chrystusem w Kościele”.

ak/ rv
http://www.oecumene.radiovaticana.org

„Nikogo nie wolno zmuszać do wyznania wiary, ani też nikomu nie można zabronić przyłączenia się do wybranej wspólnoty religijnej” – piszą niemieccy biskupi w wydanym dziś specjalnym dokumencie. Jest w nim mowa o duszpasterstwie i możliwości chrzczenia muzułmanów, którzy zdecydowali się na zmianę religii. Dokument episkopatu Niemiec jest odpowiedzią na krytykę, z jaką w ubiegłym roku musiał zmierzyć się Benedykt XVI, chrzcząc w Bazylice św. Piotra muzułmańskiego dziennikarza.

„Jeśli kandydat z muzułmańską przeszłością decyduje się na chrzest, to jest to wyrazem jego wolnej decyzji i głosem sumienia” – piszą niemieccy biskupi. W instrukcji, która liczy blisko 70 stron, wskazują oni na potrzebę specjalnego duszpasterstwa dla wszystkich, którzy będąc wcześniej muzułmanami pragną przyłączyć się do wspólnoty Kościoła. Biskupi – ku zaskoczeniu wielu krytyków – obalają mit, jakoby w Niemczech chrześcijanie przechodzili na islam, ale nie odwrotnie. Według opublikowanych statystyk wszystkich 27 diecezji, rocznie w Niemczech chrzczonych jest blisko 150 osób, które nawróciły się z islamu. Znawcy problematyki uważają, że ze względu na represje spotykające kandydatów wiele przypadków jest przemilczanych, a liczba chrztów byłych muzułmanów w Kościele katolickim i Kościołach ewangelickich sięga rocznie 500. Pochodzą oni głównie z Turcji, państw bałkańskich i krajów byłego Związku Radzieckiego.

Niemieccy biskupi zaznaczyli, że wydana dzisiaj instrukcja jest jedną z wielu, które przygotował niemiecki episkopat w ostatnich latach. Dialog z muzułmanami zajmuje ważne miejsce w duszpasterstwie w Niemczech.

T. Kycia, Berlin
http://www.oecumene.radiovaticana.org

List Benedykta XVI na Rok Kapłański

Dzisiaj mija 25. rocznica śmierci wielkiego greckokatolickiego Arcybiskupa Lwowskiego i Metropolity Halickiego a zarazem męczennika i wyznawcy, późniejszego Patriarchy, Josyfa (Slipyja).
Poniżej przypominamy biogram tego wielkiego Człowieka, Patriarchy i Męczennika.

Slipyj Josyf (1892 – 1984)
Zwierzchnik Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, 18 lat więziony w łagrach i przetrzymywany na zesłaniu.

Nazwisko rodowe: Kobernyćkyj-Dyczkiwśkyj .

Urodził się we wsi Zazdrość koło Trembowli na Podolu (obecnie obw. tarnopolski) w rodzinie chłopskiej. W 1911 roku ukończył gimnazjum w Tarnopolu i wstąpił do Greckokatolickiego Seminarium Duchownego we Lwowie. Od 1912 roku kontynuował kształcenie na Uniwersytecie w Innsbrucku, gdzie w 1918 otrzymał stopień doktora teologii, oraz w rzymskich uczelniach teologicznych Angelicum i Gregorianum, a także w tamtejszym Instytucie Wschodnim. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1917 roku. W 1922 roku został profesorem dogmatyki, a w 1925 — rektorem lwowskiego seminarium. Dzięki jego staraniom seminarium zostało przekształcone w 1928 roku w Greckokatolicką Akademię Teologiczną, którą również kierował jako rektor. Aktywnie uczestniczył w organizowaniu kościelnych zjazdów unijnych, broniąc idei zjednoczenia Kościołów Zachodu i Wschodu.

25 listopada 1939 papież Pius XII mianował go biskupem tytularnym i pomocniczym (koadiutorem) z prawem następstwa po metropolicie Andreju Szeptyćkim. Podczas wojny i niemieckiej okupacji Galicji wypełniał obowiązki duszpasterskie, skupiając się szczególnie na obronie młodzieży ukraińskiej przed wyniszczeniem w działaniach wojennych i walkach wewnętrznych (…). W 1944 roku zmarł metropolita Andrej Szeptyćkyj, 1 listopada 1944 Josyf Slipyj objął po nim funkcję Metropolity Halickiego.

11 kwietnia 1945 został aresztowany wraz z całym episkopatem, a następnie przez prawie rok poddawany przesłuchaniom. Żądano od niego „przyznania się do winy” i odcięcia się od „nieistniejącego” Kościoła. Zarzucano mu, że jest agentem Watykanu, agentem niemieckich służb wywiadowczych, przywódcą antyradzieckiego podziemia nacjonalistycznego. Nie zaprzeczał, że jest oddany Watykanowi i wierze katolickiej, stale przy tym podkreślając, że Watykan walczy „przeciwko materializmowi oraz ideologii komunistycznej”. Żadnych dowodów winy w sprawie nie przedstawiono. Inkryminowano mu współpracę z pismami „Meta”, „Dzwony”, „Nywa” — jeszcze przed drugą wojną światową, działalność związaną z funkcją rektora seminarium, przynależność do organizacji Rada Senatorów, opowiadającej się za niepodległością Ukrainy. Z tego względu Slipyj poparł utworzony 30 czerwca 1941 rząd Jarosława Stećki. Kiedy po kilku dniach Niemcy ten rząd aresztowali, religijni i polityczni działacze Lwowa postanowili utworzyć Ukraińską Radę Narodową. Figurowało w akcie oskarżenia także autorstwo broszury Hołowni: Prawyła suczasnoho duszpastyrstwa (1940, Podstawowe zasady współczesnego duszpasterstwa), jednakże tekstu broszury w materiale dowodowym nie było i sąd go nie badał.

3 czerwca 1946 Trybunał Wojskowy Wojsk MWD Okręgu Ukraińskiego w Kijowie skazał Władykę Josyfa na podstawie art. 54, p. 1 kk USRR (*art. 58, p. 1 kk RFSRR) na 8 lat pozbawienia wolności i 3 lata pozbawienia praw. Wyrok odbywał w obozach mordwińskich. Po upływie wyroku zasądzono mu dożywotnie zesłanie, na które został wywieziony do głuchej wsi Kuźminki, 300 km od Krasnojarska. Po śmierci Stalina władze, jak się wydawało, zamierzały zrewidować swój stosunek do Kościoła unickiego. Postanowiono nawiązać stosunki dyplomatyczne z Watykanem, który postawił warunek — rehabilitację Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego. Kreml miał słabe rozeznanie w kwestii tego Kościoła, należało więc przeprowadzić „ekspertyzę”, do czego wybrano, naturalnie, Arcybiskupa Josyfa (Slipyja).

W maju 1953 przywieziono go do Moskwy. Wysocy przedstawiciele Ministerstwa Spraw Zagranicznych zaproponowali mu napisanie historii Kościoła greckokatolickiego. Slipyj mógł, aczkolwiek pod nieustannym nadzorem, korzystać z biblioteki im. Lenina, gdzie miał dostęp nawet do zbiorów specjalnych. Z entuzjazmem przystąpił do pracy, zebrał obfity materiał faktograficzny. Jednakże w trzy miesiące później w Moskwie nastąpiło ochłodzenie co do nawiązania stosunków dyplomatycznych z Watykanem i Slipyja wyprawiono z powrotem na Syberię, tym razem do „szpitala specjalnego” — domu inwalidów w Makłakowie, gdzie w ciągu 5 lat napisał 5-tomowe dzieło „Istorija wsełenśkoji Cerkwy w Ukrajani” (Historia Kościoła katolickiego na Ukrainie). Pierwszy tom wysłał do Moskwy, do zamawiających pracę, nie mając jednak nawet potwierdzenia otrzymania rękopisu, przestał odsyłać następne tomy.
Przechowywał je u różnych ludzi, którzy potem ucierpieli z tego powodu.

W łagrze i na zesłaniu pisał traktaty religijno-filozoficzne, prace naukowe, prowadził korespondencję z władzami na temat rehabilitacji Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego.

W 1958 roku skończyła się „odwilż”, 18 czerwca 1958 r. Kyr Josyf (Slipyj) ponownie został aresztowany i postawiony w stan oskarżenia za „agitację i propagandę antyradziecką”. Jako główny dowód winy posłużyła jego historia Kościoła. Śledztwo rozpoczęto w Krasnojarsku, a kontynuowano w Kijowie. Aby nadać sprawie choćby pozory legalności, rękopis Istoriji… oddano do ekspertyzy „specjalistom”, którzy stwierdzili, że praca ma charakter „antyradziecki i antynaukowy”. Metropolita Josyf (Slipyj) po raz drugi stanął przed sądem, na rozprawie zamkniętej. Nadal bronił swojego Kościoła jako jedynego rzecznika narodu ukraińskiego. 17 lipca 1959 Sąd Najwyższy USRR na podstawie art. 7, ust. 1 Ustawy ZSRR „O odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciwko państwu” skazał metropolitę, wówczas już prawie siedemdziesięcioletniego, na 7 lat obozu.

Wyrok odbywał w Ozierłagu (Kraj Krasnojarski) i w obozach mordwińskich. 27 września 1962 Kolegium Sądu Najwyższego USRR podjęło decyzję o przeniesieniu go jako szczególnie niebezpiecznego przestępcy do kolonii o rygorze specjalnym.

Politycy i przedstawiciele społeczności katolickiej na Zachodzie domagali się od rządu radzieckiego uwolnienia Slipyja. Znany jest apel 118 parlamentarzystów francuskich w jego obronie, osobiste prośby wystosowali papież Jan XXIII i prezydent USA John Kennedy. W rezultacie tych wysiłków Prezydium Sądu Najwyższego ZSRR decyzją z 23 stycznia 1963 ułaskawiło Josyfa Slipyja, a w trzy dni później znalazł się on na wolności. Co więcej, zezwolono mu na wyjazd na stałe do Watykanu, dokąd przybył w lutym 1963 r.

W Rzymie został członkiem Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, w 1965 roku otrzymał godność kardynała. Nadal występował w obronie Kościoła greckokatolickiego i jego wiernych, w szczególności na Wykładach im. Andrieja Sacharowa w 1977 roku w Rzymie. Kierował też apele do działaczy katolickich i do przywódców państw.

W 1963 roku utworzył w Rzymie Ukraiński Uniwersytet Katolicki z filiami w różnych krajach, reaktywował czasopismo „Bohosłowija”.

Zmarł w Rzymie 7 września 1984 r. W 1991 został zrehabilitowany w odniesieniu do obu spraw — z 1958 i 1946 roku. 27 sierpnia 1992 jego prochy zostały przeniesione do Lwowa i pochowane w katedrze św. Jura.
http://www.cerkiew.net.pl

Na zakończenie liturgii w Viterbo odmówiono Anioł Pański. W rozważaniu przed modlitwą Benedykt XVI przypomniał m.in., dlaczego Viterbo bywa nazywane miastem papieży. Przez całą drugą połowę XIII w. było ono ich rezydencją – powiedział Ojciec Święty. Pięciu z nich w Viterbo zostało wybranych na stolicę Piotrową. Sześciu zostało tam pochowanych. W okolicach tego miasta urodziło się też kilku przyszłych papieży, m.in. św. Leon Wielki.

Po modlitwie natomiast Ojciec Święty skierował przesłanie do uczestników Międzynarodowego Kongresu dla Pokoju „Ludzie i Religie”, zorganizowanego przez kard. Stanisława Dziwisza i rzymską Wspólnotę św. Idziego pod hasłem „Asyż w Krakowie”. Okazją kongresu jest 70 rocznica wybuchu II wojny światowej i 20-lecie upadku komunizmu.

„Nie możemy zapominać o dramatycznych wydarzeniach, które dały początek jednemu z najstraszniejszych konfliktów w historii – mówił Benedykt XVI. – Spowodował on śmierć milionów ludzi i zadał tak wiele cierpień umiłowanemu narodowi polskiemu. Konfliktowi temu towarzyszyła tragedia Holokaustu i zagłada wielu innych niewinnych ludzi. Pamięć o tych wydarzeniach skłania nas do modlitwy za ofiary i tych, którzy wciąż jeszcze noszą w swoim ciele i sercu pochodzące z tego okresu rany. Niech te wydarzenia będą też upomnieniem dla wszystkich, aby nigdy więcej nie powtórzyły się takie barbarzyństwa, oraz by w naszych czasach, naznaczonych jeszcze przez konflikty i niezgodę, wzmóc starania o budowanie trwałego pokoju, przekazując przede wszystkim nowym pokoleniom kulturę i styl życia przeniknięty miłością, solidarnością i poszanowaniem dla drugiego człowieka. W tej perspektywie szczególnie ważny jest wkład, jaki religie mogą i powinny wnieść w promowanie przebaczenia i pojednania, przeciwstawiając się przemocy, rasizmowi, totalitaryzmowi i ekstremizmowi, które naruszają obraz Stworzyciela w człowieku, zacierają horyzont Boga i w konsekwencji prowadzą do pogardy dla samego człowieka. Niech Pan nas wspomaga w budowaniu pokoju opartego na miłości i wzajemnym poszanowaniu” – zakończył Papież.

kb/ rv

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Na Jasnej Górze 6 września odbyło się ogólnopolskie święto dziękczynienia za plony. W dożynkach udział wzięło ok. 40 tys. przedstawicieli polskiej wsi, a także prezydent Lech Kaczyński i minister rolnictwa Marek Sawicki. Delegacje rolników złożyły wieńce żniwne i płody ziemi, dziękując za tegoroczne zbiory.

Podczas uroczystej sumy, mówiąc o trudnej sytuacji polskiego rolnictwa bp Jan Styrna apelował o długofalową krajową politykę rolną, byśmy w przyszłości nie byli skazani na dyktat z zewnątrz, a w razie zachwiania się pokoju pozostali bez żywności. „Potrzebna jest ochrona ojczystego rolnictwa w pseudo-rynku unijnym i światowym” – powiedział delegat episkopatu Polski ds. duszpasterstwa rolników. Wzywał, abyśmy nie zazdrościli ludziom wsi tzw. dopłat, bo „skutecznie je niwelują wzrastające koszty produkcji rolnej oraz unijne warunki działania, wciąż krzywdzące dla tych, którzy do Unii wprosili się później” – kontynuował bp Styrna.

Duszpasterz przestrzegał rolników, że rosnące możliwości technologiczne, oprócz prawdziwego dobra, niosą też zagrożenia, a ziemia nie jest tylko dla naszego pokolenia. W imieniu narodu za polski chleb podziękował prezydent: „Polskim rolnikom, którzy żywią i bronią, za chleb, w imieniu polskiego narodu, dziękuję”.

Dożynkom towarzyszyły: Krajowa Wystawa Rolnicza, kiermasze, sympozja i przeglądy twórczości ludowych zespołów.

I. Tyras, Jasna Góra

http://www.oecumene.radiovaticana.org

http://www.jasnagora.pl/

„Wspomnienie błogosławionej Matki Teresy z Kalkuty przypomina nam o dziełach miłosierdzia, miłości i współczuciu, które mają zasadnicze miejsce w naszym dzisiejszym byciu uczniami Chrystusa – powiedział o. Cedric Prakash SJ, przewodniczący jezuickiej organizacji walczącej o prawa człowieka w Indiach. 5 września w wielu miastach tego kraju odbyły się uroczystości z okazji 12. rocznicy śmierci apostołki miłosierdzia.

Uroczystościom w Kalkucie przewodniczył abp Lucas Sirkar, który odprawił Mszę św. w klasztorze zgromadzenia Misjonarek Miłości. Grób Matki Teresy odwiedziły tysiące katolików, ale też hinduistów i muzułmanów. Władze stanu Gudżarat zorganizowały modlitwy w ogrodzie miejskim w Ahmadabadzie, który nazwano jej imieniem. W tym samym stanie od jakiegoś czasu wybuchają gwałtowne zamieszki przeciw chrześcijanom i muzułmanom, wspierane przez tę samą lokalną administrację.

„Te «anomalie» w stanie Gudżarat są możliwe tylko i wyłącznie dzięki niezwykłej postaci Matki Teresy i pracy jej niestrudzonych sióstr Misjonarek Miłości – powiedział o. Prakash. – Ich dzieło nabiera jeszcze głębszego znaczenia w świetle ostatniej papieskiej encykliki Caritas in veritate”. Podczas swego życia Matka Teresa praktykowała na wiele sposobów miłość w prawdzie – dodał jezuita.

se/ asianews

http://www.oecumene.radiovaticana.org

Diecezja Zamora w północno-zachodniej Hiszpanii ma swój profil na portalu społecznościowym Facebook. Celem tego posunięcia jest „ukazanie społeczeństwu tożsamości i misji Kościoła katolickiego”, jak również szybkie informowanie wszystkich zainteresowanych o jego działalności.

Profil pod nazwą „Diócesis De Zamora Comunicación” jest kolejną inicjatywą medialną diecezji, która wcześniej założyła własną stronę internetową.

Kościół katolicki „stawia na nowe technologie, a diecezja Zamora robi to nie tylko na szczeblu oficjalnym, gdyż liczne stowarzyszenia diecezjalne mają już swoje strony internetowe lub blogi” – wyjaśniło diecezjalne biuro prasowe.

http://info.wiara.pl

Czytałem list Władimira Putina z wyrazami uznania – deklaruje abp Józef Życiński. KAI zapytała metropolitę lubelskiego o niełatwe relacje polsko-rosyjskie.

Hierarcha wyraża wiarę w „możliwość podobnego przełomu we wzajemnych stosunkach” jaki miał miejsce między Kościołami w Polsce i w Niemczech, choć wyjaśnia, że jest to proces o wiele bardziej złożony.

Czy – zdaniem księdza Arcybiskupa – dzisiejsza wypowiedź premiera Władimira Putina opublikowana przez „Gazetę Wyborczą” otwiera nową perspektywę w stosunkach polsko-rosyjskich?

Abp Józef Życiński: Czytałem list Władimira Putina z wyrazami uznania. Cieszę się z powodu wielu sformułowań, które tam znalazłem. Uważam je za drogowskaz ukazujący tę wspólnotę wartości, które są bliskie zarówno społeczeństwu polskiemu jak i tym środowiskom rosyjskim, z którymi od lat prowadzimy dialog.

Tak się składa, że akurat przypada 10. rocznica wydawania przez Jerzego Pomianowskiego „Nowoj Polszy”. Czytając niektóre pozytywne akcenty obecne w liście Putina, można przypuszczać, iż redaktorzy tego pisma przynajmniej duchowo uczestniczyli w jego przygotowaniu.

Jaka może być rola Kościołów w procesie ewentualnego pojednania polsko-rosyjskiego? Czy można mieć nadzieję na podobny dialog, i z kim?

- Niewątpliwie jest to wyzwanie trudniejsze niż w relacjach polsko-niemieckich, gdzie adresat był bardziej określony i jego postawa była łatwiejsza do rozpoznania. Jednak muszę zauważyć, że są już podejmowane liczne inicjatywy w zakresie współpracy naszych Kościołów, a jeszcze bardziej w zakresie współpracy polskich środowisk katolickich ze środowiskami prawosławnej rosyjskiej inteligencji.

Ja sam otwierałem w ubiegłym roku Dni Cyrylo-Metodiańskie w Mińsku. W tym roku zostałem też zaproszony aby wygłosić wykład o duchowości Europy na analogicznym spotkaniu. Duchowni prawosławni z Rosji zapraszani są na różnorodne spotkania organizowane przez Kościół w Polsce, choćby na kolejne Zjazdy Gnieźnieńskie. Tam też systematycznie przybywa prawosławna młodzież rosyjska. Tworzy to nową mentalność.

W spotkaniu z tymi kręgami Rosjan, które zainteresowane są miejscem Rosji w Europie, dostrzegam już konkretne zmiany. Myślę o publikacjach Rosyjskiej Akademii Nauk. Będąc w Moskwie kupiłem przygotowany przez rosyjskich akademików tom studiów: „Rosja a Watykan”. Byłem ujęty obiektywnym i rzeczowym przedstawieniem wzajemnych relacji. Kiedy zapytałem kogoś z nich czy oznacza to rewolucję, odpowiedział: „Nie, ale oznacza to, że intelektualiści rosyjscy tak myślą, choć nakłady tego rodzaju publikacji są bardzo ograniczone”. Nie jest to radykalna i powszechna zmiana, ale źródło nadziei, z którym możemy wiązać oczekiwania na przyszłość.

A czy bywając w Moskwie Ksiądz Arcybiskup poruszał temat potrzeby pojednania polsko-rosyjskiego w rozmowach z prawosławną hierarchią?

- Były to raczej kontakty w bardziej generalnym kontekście stosunków katolicko-prawosławnych. Mieliśmy dwa spotkania z metropolitą Cyrylem (obecnym patriarchą), wówczas odpowiedzialnym za zewnętrzne stosunki Cerkwi. Systematycznie pojawiał się wątek, że gdybyśmy razem zabierali głos w wielu kwestiach dotyczących ewolucji kulturowej w Europie, to wtedy ten wspólny głos Kościołów mógłby być znacznie bardziej efektywny niż obecnie.

Znana z wystąpienia biskupów polskich do niemieckich formuła: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie” oznacza dwustronność. Czy – pamiętając o zaborach, komunistycznej okupacji, mordzie katyńskim itp. – czy my jako Polacy winniśmy przepraszać za coś Rosjan?

- Nigdy w relacjach pomiędzy krajami winy nie pozostają wyłącznie po jednej stronie. W naszym stylu bycia jest przecież coś, co tak bardzo denerwowało Dostojewskiego.

Dziś wystarczy posłuchać polskie dowcipy o „noworuskich”. Ile w tym jest pogardy. A przecież my też mamy swoich nowobogackich. Mamy tendencję do traktowania Rosjan z poczuciem wyższości. Siebie traktujemy jako przedstawicieli wyższej kultury Zachodu… . Widzę w tym nasze, polskie kompleksy. Kilka lat temu pewne radykalne środowiska w Polsce chciały w ramach protestu wycierać buty we flagę rosyjską. Całe szczęście, że nie doszło do tego, m. in. dzięki apelom Kościoła.

Z kolei za to, co było bolesne w rosyjsko-polskiej historii trudno jest jednoznacznie obarczać rosyjski naród. Jest to niedopuszczalne uproszczenie. To tak, jakby ktoś patrzył na Polskę przez pryzmat osoby Feliksa Dzierżyńskiego. Nigdy nie można rozciągać odpowiedzialności na cały naród. Politycy się zmieniają, partie modyfikują programy, natomiast łączy nas ta sama kultura, to samo poczucie ludzkiej godności i – nas chrześcijan, Polaków i Rosjan – ten sam Chrystus.

W 1965 r. Biskupi polscy wysłali list do biskupów niemieckich nie wiedząc jaka będzie reakcja. Zrobili to, gdyż czuli moralny nakaz sumienia. Czy istnieje możliwość podobnego listu adresowanego do rosyjskich hierarchów prawosławnych?

- Powiedziałbym raczej, że istnieje możliwość podobnego przełomu we wzajemnych stosunkach. Ale czy dokona się to za pomocą listów, nie jestem pewien. Sytuacja jest o tyle odmienna, że relacje z Kościołem prawosławnym w Rosji trzeba ujmować również w odniesieniu do Kościoła greckokatolickiego oraz Cerkwi niezależnych od moskiewskiej, działające na Ukrainie. Jest to sytuacja znacznie bardziej złożona.

Odpowiadając z nadzieją na pytanie o przyszłość wzajemnych relacji, osobiście jestem skłonny wyakcentować rolę tych wzajemnych form współpracy i kontaktów, które nas jednoczą, a których nie da się załatwić drogą jednego listu.

Znacznie łatwiej było potępić straszliwe dzieło nazistów dokonane podczas II wojny światowej. Stosunki polsko-rosyjskie kształtowała długa historia znaczona ranami. Jej przezwyciężenie wymaga cierpliwości. Ale ta cierpliwość jest przejawem tej kultury ewangelicznej, o której piszą biskupi polscy i niemieccy, podkreślając, że „jako ludzie pojednania chcemy dawać współczesnemu światu przykład nowej kultury pokoju, prawdy, sprawiedliwości i miłości”. Wierzę, że postulat ten zrealizowany w kontaktach Kościoła w Polsce i w Niemczech, jest również możliwy do realizacji we współpracy Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce i Kościoła prawosławnego w Rosji.

Rozmawiał Marcin Przeciszewski

http://info.wiara.pl

Wybór Karola Wojtyły na papieża jest dla Polaków ważniejszy niż wybuch II wojny światowej – wynika z sondażu CBOS opublikowanego w dzisiejszej Rzeczpospolitej.

Wybuch wojny za najważniejsze wydarzenie w dziejach kraju ostatniego stulecia uznało 21 proc. respondentów. Wybór papieża był takim wydarzeniem dla 57 proc. badanych – podaje Rzeczpospolita.

http://info.wiara.pl

Na znaczenie sakramentu pojednania we współczesnym świecie wskazuje Benedykt XVI w przesłaniu do uczestników Włoskiego Tygodnia Liturgicznego. Spotkanie organizowane przez Krajowe Centrum Liturgiczne rozpoczęło się przedwczoraj w Barlettcie w Apulii odczytaniem listu, który w imieniu Papieża wystosował watykański sekretarz stanu. Nawiązuje on do tematu obrad: „Celebrować miłosierdzie. «Pojednajcie się z Bogiem»” (2Kor 5,20).

Kard. Tarcisio Bertone wskazuje na ogromne znaczenie, jakie Tygodnie Liturgiczne miały dla wprowadzania w życie soborowej odnowy liturgicznej oraz dla jej zrozumienia. Przypomina też słowa Benedykta XVI na temat wagi sakramentu pojednania w naszych czasach. Papież wskazuje na konieczność formowania sumień, ponieważ, jak zaznacza, wraz z zanikaniem poczucia grzechu jednocześnie wzrasta poczucie winy, które świat stara się zagłuszyć i wyeliminować sobie właściwymi środkami. Jednocześnie Papież przypomina, że w odkryciu i zrozumieniu tajemnicy sakramentu pojednania może pomóc kierownik duchowy. Zachęca jednocześnie kapłanów, by byli mądrymi i świętymi wychowawcami sumień.

Włoski Tydzień Liturgiczny odbywa się już po raz 60. W ciągu minionych lat starano się zgłębiać liturgię tak, by pomagała ona w umacnianiu wspólnoty kościelnej. Stąd analizowano nie tylko np. tajemnicę Paschy czy Eucharystii i innych sakramentów, ale także związek liturgii z konkretnym życiem, kulturą, muzyką czy sztuką. Spotkanie w Barlettcie zakończy się 28 sierpnia.

bz/ rv

http://www.oecumene.radiovaticana.org