Tag Archives: franciszkanin

Dekrety Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych

Przyjmując 19 grudnia na audiencji prywatnej prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych abp. Angelo Amato, Papież upoważnił tę dykasterię do promulgowania ogółem 21 dekretów. Dziesięć z nich dotyczy cudów. Pięć przypisuje się wstawiennictwu błogosławionych, chodzi więc o warunek ich kanonizacji, a dalszych pięć – sług Bożych, którzy zatem będą mogli być już w bliskiej przyszłości beatyfikowani. Podczas gdy dekret o. ks. Jerzym Popiełuszce jest jedynym stwierdzającym męczeństwo, dziesięć pozostałych mówi o heroiczności cnót.

Wśród wspomnianych błogosławionych obok Stanisława Kazimierczyka znalazł się kanadyjski zakonnik oraz trzy założycielki zgromadzeń zakonnych: dwie Włoszki i Australijka. Ta ostatnia, zmarła w 1909 r. bł. Mary MacKillop, jest postacią najszerzej znaną. W Australii uważa się ją za narodową bohaterkę na polu edukacji i nowoczesnych dzieł miłosierdzia. Spotkała się ze strony hierarchii kościelnej z niezrozumieniem charyzmatu założonego przez nią zgromadzenia józefitek i była nawet przez pięć miesięcy ekskomunikowana, co jednak zniosła z wiarą. Siostrę Mary MacKillop beatyfikował w Australii w 1995 r. Jan Paweł II, a Benedykt XVI modlił się w ub. r. u jej grobu.

Słudzy Boży, których wstawiennictwu przypisuje się cudowne uzdrowienia, to trzej Hiszpanie – w tym dwaj kapucyni i jeden świecki – oraz dwie świeckie Włoszki: XIX-wieczna tercjarka i najmłodsza w tym gronie Chiara Badano z ruchu Focolari, zmarła w 1990 r. mając 19 lat.

Wśród dziesięciorga sług Bożych, których dotyczą dekrety o heroiczności cnót, jest tym razem dwóch Papieży. Obok naszego rodaka Jana Pawła II znalazł się Pius XII. Stwierdzenie heroiczności cnót Eugenio Pacellego, który po 19-letnim pontyfikacie zmarł 51 lat temu w Castelgandolfo, było już od dawna przygotowywane i oczekiwane. Sprawie beatyfikacyjnej towarzyszyły jednak polemiki wzniecane w różnych kręgach zwłaszcza od lat 60., po ukazaniu się osławionej sztuki Hochhuta „Namiestnik”. Jednak coraz częściej, również w pewnych środowiskach żydowskich, podnoszą się głosy w obronie tego Papieża. Znana jest z tego fundacja „Pave the Way”, którą założył w USA żyd Gary Krupp. Ostatnio zaapelowała ona do stale krytykującego Piusa XII Instytutu Yad Vashem w Jerozolimie, by za to, co zrobił on dla ratowania Żydów – i to wcale nie tylko ochrzczonych – nadał mu tytuł „Sprawiedliwego wśród Narodów Świata”.

Ponadto dekrety o heroiczności cnót dotyczą sześciorga Włochów: franciszkanina, salezjanina, trzech zakonnic i mężczyzny świeckiego, oraz francuskiego księdza i angielskiej zakonnicy.

ak/ rv

Radio Watykańskie

Strona Stowarzyszenia Papaboys w Polsce

Reklamy

Stosunek Kościoła do masonerii

[…] Zwróćmy więc uwagę na najważniejsze oficjalne wypowiedzi Kościoła Katolickiego dotyczące wolnomularstwa:

1. Bulla Klemensa XII In eminenti apostolatus specula z 28 kwietnia 1738. W dokumencie tym czytamy [Wszystkie cytaty dokumentów za: N. Wójtowicz. Kościół i masoni.]:

W imię świętego posłuszeństwa zabraniamy surowo wszystkim wiernym w Chrystusie i każdemu z nich, jakiegokolwiek stanu, powołania, pozycji, zakonu, stanowiska, godności i znaczenia, osobom świeckim i księżom, zarówno świeckim, jak i zakonnym – których należy nawet specjalnie wyszczególnić – by pod jakimkolwiek pretekstem, dla jakiejkolwiek przyczyny, ważyli się na to, by zakładać, propagować albo podtrzymywać wyżej wymienione związki wolnomularskie, przyjmować u siebie lub dawać pomieszczenie gdzieś indziej, zapisywać się do nich, brać udział w zebraniach, dostarczać im czegokolwiek, okazywać im pomoc, radę lub życzliwość, otwarcie lub tajemnie, wprost lub ubocznie, samemu albo za pośrednictwem innej osoby, w jakikolwiek sposób jak również zachęcać innych i namawiać do wejścia do tego rodzaju towarzystw, do brania udziału w zebraniach, do udzielania im pomocy i popierania ich w czymkolwiek, a to pod karą ekskomuniki na nieposłusznych z samej istoty faktu i bez osobnego postanowienia (…)

Wina ta jest tak wielka, że nikt nie może być z niej rozgrzeszonym przez nikogo, oprócz Nas albo biskupów rzymskich wówczas istniejących, o ile nie chodziłoby o udzielenie rozgrzeszenia w godzinę śmierci.

Papież, potępiając organizacje wolnomularskie, podaje ponadto dwa powody swej decyzji – tajność organizacji, nad którą Kościół nie jest w stanie sprawować kontroli duszpasterskiej oraz to, że wiążą się w niej ze sobą ścisłym węzłem ludzie z różnych wyznań i religii, co zagraża czystości wiary.

2. Bulla Benedykta XIV z 28 czerwca 1751. Papież podtrzymuje potępienie wolnomularstwa dokonane przez Klemensa XII, wymieniając tym razem już cztery przyczyny takiej decyzji: Pierwszą jest, że do takich społeczności i zgromadzeń należą przedstawiciele wszystkich religii i sekt, z czego, co każdy może łatwo zrozumieć, wielka szkoda dla religii katolickiej następuje. Drugą przyczyną jest ścisły i nie wybadany sekret, z którym chowają to wszystko, co się na ich spotkaniach dzieje (…) Trzecią przyczyną jest przysięga, którą zobowiązują się do zachowania najściślejszego sekretu, jak gdyby wolno było komukolwiek do tego stopnia cenić obietnicę i przysięgę, aby czuć się zwolnionym od odpowiedzi prawowitej władzy, która chciałaby poznać, czy w tego rodzaju zgromadzeniach tajnych nie czyni się nic przeciw państwu, religii i prawu. Czwartą jest to, że tego rodzaju organizacje nie tylko cywilnym, ale i kościelnym prawom wyraźnie się sprzeciwiają, gdyż prawo cywilne zakazuje działalności wszelkich stowarzyszeń zorganizowanych bez zezwolenia władzy publicznej.

Warto zauważyć, że obydwa wczesne dokumenty Kościoła o stosunku do masonerii stoją nie tyle na gruncie różnic doktrynalnych, co stanowisku obrony ówczesnego porządku publicznego. Jest to zgodne z duchem epoki oświeceniowej, która miała tendencję sprowadzać religię do kwestii praktyczno-moralnych.

3. Pozostałe ważniejsze dokumenty aż do wydania w 1917r. Kodeksu Prawa Kanonicznego to:

Klemens XIII: A quo die (1758), Ut primum (1759), Christianae respublicae salus (1766);

Pius VI: lnscrutabile (1775);

Pius VII: Ecclesiam alesu Christo (1821);

Leon XII: Qui graviora (1825);

Pius VIII: Tradidi Humilitatae (1829);

Grzegorz XVI: Mirami vos (1832);

Pius IX: Qui pluribus (1846), Quibus quantique (1849), Quanta cura (1864), Multiplices Inter (1865), Et si multa luctuosa (1873);

papiez-leon-xiii

Papież Leon XIII

Leon XIII: Humanum genus (1884), Quod multum (1886), list do biskupów Bawarii Officio Sanctissimo (1887), alokucja do pielgrzymów z Meksyku (1888), alokucja do ludu Italii (1890), list do duchowieństwa Italii Del ‚alto Dell Apostolico Seggio (1890), list do ludu Italii Custodi Di Quella Fede (1892), Praeclara gratulationis publicae (1894);

Pius X: Vehementer (1906), list do Francji Une fois encore (1907).

Wszystkie te dokumenty wyrażają negatywny stosunek Kościoła do wolnomularstwa ukazując je jako Antykościół i zabraniają przynależności do organizacji masońskich.

4. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917r. W kanonie 2335 czytamy:

…katolicy, wstępujący do sekty masońskiej, względnie do jej podobnych stowarzyszeń walczących z Kościołem i z legalnymi władzami cywilnymi, popadają tym samym pod ekskomunikę…

5. W trakcie pontyfikatu Jana Pawła II w sprawie masonerii dwie deklaracje wydała watykańska Kongregacja Doktryny Wiary. W deklaracji z 17. XII. 1981 Kongregacja podkreślała, że dotychczasowa praktyka dyscyplinarna Prawa Kanonicznego nie została w niczym zmodyfikowana i obowiązuje w całej pełni. Natomiast druga deklaracja z 26.XI. 1983 precyzuje: Negatywna ocena Kościoła o wolnomularskich zrzeszeniach pozostanie niezmieniona, ponieważ ich zasady były zawsze uważane za nie do pogodzenia z nauką Kościoła i dlatego też przystąpienie do nich pozostaje nadal zabronione. Wierni, którzy należą do wolnomularskich zrzeszeń, znajdują się w stanie ciężkiego grzechu i nie mogą przyjmować Komunii Świętej (…) Lokalne autorytety kościelne nie mają prawa wypowiadać się na temat istoty wolnomularskich zrzeszeń w sposób, który mógłby umniejszyć to co powyżej ustalono…

6. Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego z 27. XI. 1983 wywołał u niektórych komentatorów pewne poruszenie, gdyż zniknął z niego kanon imiennie potępiający masonerię. Jedynie w kanonie 1374 możemy wyczytać: Kto zapisuje się do stowarzyszenia działającego w jakikolwiek sposób przeciwko Kościołowi, powinien być ukarany sprawiedliwą karą; kto zaś popiera tego rodzaju stowarzyszenie lub nim kieruje, powinien być ukarany interdyktem.

Czy oznacza to, że Kościół katolicki zmienił w końcu swą negatywną ocenę masonerii? Oczywiście nie. Druga deklaracja Kongregacji Doktryny Wiary wyrażająca negatywny stosunek do masonerii ukazała się dokładnie jeden dzień przed ogłoszeniem nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego, co trudno uznać za przypadek. Warto jednak zwrócić uwagę na pewną zmianę praktyki dyscyplinarnej Kościoła („ekskomunikę” zmieniono na „sprawiedliwą karę” „interdykt” lub po prostu stwierdzenie trwania w grzechu ciężkim) oraz na przesunięcie argumentacji z praktycznej w kierunku doktrynalnej (por. druga deklaracja). Zmiana ta mogła zostać wywołana świadomością, iż przypadek każdego człowieka należałoby oceniać indywidualnie i faktem, iż w gronie samej masonerii istnieją grupy wrogie i bardziej „przyjazne” samemu Kościołowi.

losservatore-romano

L'Osservatore Romano. Wydanie Polskie. (Download pdf file)

Ciekawą próbę nawiązania dialogu „ekumenicznego” z masonerią podjął w 1975 Episkopat Niemiec. Po sześciu latach rozmów biskupi niemieccy wydali deklarację [L’Osservatore Romano 7.08.1980r.]. Biskupi stwierdzają na wstępie, iż rozmowy prowadzono tylko z grupami masonów „przyjaznymi” Kościołowi i zawężono je do trzech pierwszych stopni wtajemniczenia (uczeń – czeladnik – mistrz), gdyż tylko te są wspólne dla wszystkich lóż. Komunikat końcowy stwierdza m. in.:

Sama istota masonerii nie zmieniła się. Przynależność do masonerii powoduje podważenie fundamentów istnienia Chrystusa. Dokładna analiza rytuałów i podstawowych zasad oraz obiektywne stwierdzenie, że po dzień dzisiejszy w masonerii nie zaszła żadna zmiana, prowadzi do następującego oczywistego wniosku: równoczesna przynależność do Kościoła i masonerii nie jest możliwa.

Niezgodności zdaniem Niemców dotyczą ośmiu punktów.

1. Masoński relatywizm i subiektywizm w podejściu do religii.

2. Sama prawda w ujeciu masońskim jest również czymś subiektywnym, co uniemożliwia pełne przyjęcie katolickich dogmatów.

3. Masoni wszystkie religie sprowadzają do tego samego poziomu jedynie jako równoważne próby wyrażania prawdy o Boga

4. Idea Wielkiego Architekta ma charakter deistyczny i faktycznie apersonalny.

5. Masoneria nie uznaje możliwości Bożego Objawienia

6. Głoszona przez wolnomularzy tolerancja dotyczy zarówno osób, jak i idei, nawet gdyby były ze sobą sprzeczne.

7. Rytuały masońskie stwarzają wrażenie „konkurencji” dla sakramentalnej praktyki Kościoła.

8. Człowiek sam może na drodze doskonalenia się osiągnąć odkupienie i nie jest potrzebna mu do tego łaska.

9. W związku z wymogiem masonerii bezwzględnego podporządkowania się adeptów jej duchowości, jej członkowie nie mogą właściwie praktykować wymagań duchowych Kościoła.

Inne Kościoły chrześcijańskie generalnie również podtrzymują swą negatywną opinię na temat przynależności ich członków do lóż masońskich, podkreślając niebiblijną wizję Boga i zbawienia głoszoną przez wolnomularstwo. […]

ŹRÓDŁO:  

 

 

_______________________________

Stowarzyszenie Papaboys – STRONA GŁÓWNA

Nowenna do Miłosierdzia Bożego

Plac Świętego Piotra – webcam

Śladami Apostoła Narodów (35) – Rok św. Pawła

JUAN PABLO II EL ROSTRO DEL AMOR – VIDEO

ORĘDZIE SOBORU WATYKAŃSKIEGO II DO MŁODYCH

____________________________

Warto wiedzieć: Leon XIII – wielki papież, gorliwy franciszkanin

Uważany jest za pierwszego papieża czasów nowożytnych, który usilnie zabiegał o większą obecność Kościoła w życiu społecznym oraz aby prowadził on otwarty dialog ze światem współczesnym.

Vincenzo Gioacchino Pecci, późniejszy papież Leon XIII urodził się 2 marca 1810 roku, we włoskim Carpineto koło Rzymu. W roku 1837 przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1843-1846 był nuncjuszem apostolskim w Belgii. Jako biskup stał na czele diecezji w Perugii, w latach 1846-1878. W roku 1878 został wybrany papieżem. Zmarł w wieku 93 lat, 20 lipca 1903 roku. Pochowany został na Lateranie. Jego pontyfikat trwał 25 lat i 5 miesięcy.

Leon XIII pragnął, aby Kościół był w nowy sposób obecny w ówczesnym świecie, czemu towarzyszyć miało hasło „przystosowanej odnowy” chrześcijaństwa. Papież chciał zaprowadzić nowy porządek w myśleniu chrześcijańskim, dlatego wydał całą serię encyklik.

Przyczynił się do odrodzenia tomizmu, wzywając w encyklice „Aeterni Patres”, wydanej w roku 1879, do studiowania myśli św. Tomasza z Akwinu. Powołał Papieską Komisję Biblijną, wystąpił przeciwko masonerii w encyklice „Humanum Genus” (1884). Ustanowił odznaczenie kościelne „Pro Ecclesia et Pontifice”.

Za jego pontyfikatu najbardziej palącym problemem była tzw. kwestia robotnicza („kwestia społeczna”), czyli dramatyczna sytuacja robotników najemnych. Dlatego w roku 1891 opublikował „Rerum Novarum”, swoją najbardziej znaną encyklikę. Przedstawił w niej zasady katolickiej nauki społecznej, domagał się respektowania praw robotników, zwracał uwagę na warunki socjalne robotników, apelował o godziwą zapłatę dla nich oraz prawo do zrzeszania się.

Myśl społeczna Leona XIII została oparta na trzech głównych zasadach: promocji godności osoby ludzkiej, szczególnie ludzkiej pracy; uznaniu etycznego wymiaru ekonomii, zwłaszcza w trosce o sprawiedliwość społeczną; konieczności interwencji państwa w sprawy gospodarcze, szczególnie w celu przezwyciężenia niektórych problemów, m.in. bezrobocia.

Ponadto w encyklice tej Leon XIII zwracał uwagę na zagrożenia, jakie niesie kapitalizm. Papież krytykował też liberalizm, polemizował z socjalizmem oraz z teorią walki klas, której autorami byli Karol Marks i Fryderyk Engels.

Leon XIII należał do III Zakonu św. Franciszka z Asyżu (1182-1226). Był zwolennikiem zmiany oblicza tego stowarzyszenia, pragnął przesunąć jego akcent z indywidualnej pobożności na zorganizowaną instytucję chrześcijańskiej odnowy społecznej. W encyklice „Auspicato” z 1882 roku stwierdził, że III Zakon franciszkański jest bardzo dobrym ruchem, prowadzącym do moralnej  odnowy społeczeństwa.

Osobiście zainteresowany był poszerzaniem liczby członków tego zakonu oraz powrotem do pierwotnych ideałów z XIII wieku. Aby zwiększyła się liczba członków III Zakonu, w roku 1888 wydał konstytucję apostolską „Misericors Dei Filius”, która łagodziła dawną regułę tercjarską oraz otwierała zakon dla szerszego grona wiernych.

W wyniku rozmów z carem Aleksandrem III, Leon XIII w 1882 roku wskrzesił diecezję kielecką, a w następnym roku mianował w Polsce dwunastu biskupów. Zabiegi te podejmowane w interesie Kościoła polskiego, ujął w encyklice „Charitatis providentiaeque” (1894), skierowanej do biskupów polskich, podkreślając w niej zasługi Polski dla całego chrześcijaństwa.

Z osobą Leona XIII związany jest klasztor franciszkanów w Kalwarii Pacławskiej koło Przemyśla, gdzie znajduje się sanktuarium Matki Bożej Kalwaryjskiej. Został on zaproszony na koronację obrazu maryjnego papieskimi koronami. Ponieważ nie przybył osobiście, dlatego swoim delegatem uczynił biskupa przemyskiego Łukasza Ostoję-Soleckiego, który 15 sierpnia 1882 roku dokonał koronacji. Uczestnikom tej uroczystości oraz franciszkanom papież Leon XIII przesłał telegram z błogosławieństwem.   opr. wp